سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 4 صفحه 277

درس سیصد و سوم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و الصّلوه و السّلام علی سیّدنا و مولینا و نبیّنا أبی القاسم محمّد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و علی آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین و لعنه اللّه علی أعدائهم أجمعین، من الآن الی قیام یوم الدّین.

ارتباط تعدّد امر با مسألۀ قضاء

در رابطۀ با اعاده در مسألۀ امر اضطراری روی سه فرض قائل به عدم وجوب اعاده و قائل به اجزاء می شویم و روی یک فرض قائل به عدم اجزاء بودیم؛ این در رابطۀ با اعاده بود. اما در رابطۀ با قضاء که البته در باب قضاء باید موضوع را آنجایی فرض کنیم که مکلف در وقت«واجد الماء» نشود، یعنی عذر مستوعب باشد و نماز را«مع التیمم» خوانده و در وقت هم«واجد الماء» نشده است. البته بعض فروض دیگر هم دارد و آن جایی است که اگر یک قسمت از اوّل وقت«واجد الماء» بوده، لکن چون واجب، واجب موسّع بوده در آن قسمت نماز«مع الوضوء» نخوانده نماز را به حدود آخر وقت موکول کرده، در آخر وقت هم تصادفا«فاقد الماء» شده و چاره ای جز نماز«مع التیمم» نداشته؛ اینجا هم مسألۀ اعاده مطرح نیست، فقط مسألۀ قضاء در این مثال مطرح است.

مثال روشنش همان مثال اوّل است که عذرش یعنی«فقدان الماء» مستوعب جمیع وقت باشد و در وقت«واجد الماء» نبوده، لذا از نظر اعاده، مسأله ای به او توجّه پیدا نکرده است. حالا که خارج