سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 4 صفحه 36

درس دویست و شصت و ششم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و الصّلوه و السّلام علی سیّدنا و مولینا و نبیّنا أبی القاسم محمّد صلّی اللّه علیه و اله و سلّم و علی آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین و لعنه اللّه علی أعدائهم أجمعین، من الآن الی قیام یوم الدّین.

تمسّک به اطلاق در دوران بین نفسیّت و غیریّت

در دوران بین نفسیت و غیریت، از راه یک اطلاق دیگری می توانیم مسألۀ نفسیت را ثابت کنیم به لحاظ اینکه در این دوران حتما نیاز به دو دلیل داریم: یک دلیل فرضا وضو را واجب می کند و دلیل دیگر، متعرّض وجوب صلاه است. اینجا اگر مسألۀ غیریت مطرح باشد، از هردو طرف، بستگی و ارتباط وجود دارد، یعنی هم وجوب وضو، تابع وجوب صلاه است و هم خود صلاه، مشروط به خود وضو خواهد بود برای اینکه وجوب غیری روی مقدمه می رود و قدر متیقن در باب مقدمه، مسألۀ شرطیت است. پس اگر وضو، وجوب غیری داشت، شرطیت پیدا می کند و معنای صلاه، یک معنای مقیّدی می شود، یعنی صلاه مشروط و مقیّد به وضو می شود. اگر همان طوری که فرض کردیم، به اطلاق دلیل وجوب وضو نتوانستیم نفسیت را ثابت کنیم آن طوری که مرحوم آخوند(ره) ذکر می کردند، از اطلاق«أَقِیمُوا الصَّلاهَ» نه از نظر هیأت که دلالت بر وجوب می کند، بلکه از نظر مادّه که عبارت از صلاه است بدون قید و شرط، اگر در«أَقِیمُوا الصَّلاهَ» مقدمات حکمت تمام شد، استفاده