سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 4 صفحه 430

در هنگام اراده اگر آگاه بر این فائده می شده است و تصدیق به این فائده می کرده است، به دنبال او اراده پیدا می شده است و به دنبال اراده هم مراد تحقق پیدا می کرده است. پس ما این را حالا به عنوان مقدمه، خواستیم که بگوییم در تصدیق به فائده، چه در جانب اثباتش و چه در جانب نفیش، مطلب اینطور نیست که بطورکلی موافق با واقع باشد. گاهی در جانب اثبات تخلف از واقع پیدا می کند و گاهی از جانب نفی تخلف از واقع پیدا می کند. این در ارادۀ فاعلی که متعلق به فعل مباشری خود فاعل است، این را مقدمه ذکر کردیم برای آن جهتی که ایشان می خواهند به عنوان تعیین محل نزاع آن را ذکر کنند این نقش در آن معنا داشت، که آن جهت را ما بعد عرض می کنیم«ان شاء الله».

پرسش:

1 - مسألۀ فعلیت و تقدیر را در طرفین ملازمه بیان کنید.

2 - فرق فرمایش امام(ره) با کلام مرحوم آخوند(ره) در مقدمۀ واجب چیست؟

3 - دفاع استاد از امام(ره) در التزام به ملازمه را تشریح کنید.

4 - ارتباط اراده با مراد در تصدیق به فائده چگونه است؟