انوار الشهاده فی مصائب عتره الطاهره صفحه 16

شوهرش او را گرفت و به منزلش برگردانید. راوی می گوید که بعد از آن، دختران رسول اللّه را از حرم بیرون کردند و آتش در خیمه زدند. «فَخَرَجْنَ حَواسِرَ مُسَلَّباتٍ حافِیاتٍ باکِیاتٍ، یَمْشینَ سَبایا فی اُسْرِ الذِّلَّهِ». پس زنان حرم همگی از خیمه ها بیرون آمدند با سرهای برهنه، بی لباس و زینت، بی چادر و معجر و بی مقنعه با پاهای برهنه و چشم گریان پای پیاده می رفتند در ذلت اسیری. «وَ تَشْهَرُ رُؤُوسَهُمْ هُوَ وَ اَنْصارُهُ فِی الْبُلْدانِ وَ مَعَهُمُ النِّْسوانِ، کَذالِکَ سَبَقَ فی عِلْمِ الْواحِدِ الْمَنّانِ». ای آدم بعد از آن که آن حضرت را شهید نمودند و غارت کردند خیمه ها و اسباب ایشان را، سر مبارک آن حضرت و سرهای اصحاب آن حضرت را بر سر نیزه ها نصب خواهند کرد و به شهر و دیار خواهند گردانید و با آن سرها اسیر خواهند نمود زنان و عیال او را، چنین گذشته در علم خداوند منان. «فَبَکی آدَمُ وَ جَبْرَئیلُ بُکاءَ الثَّکْلی».(1) پس گریستند آدم علیه السلام و جبرئیل مثل گریستن زن بچه مرده «اِنّا لِلّهِ وَ اِنّا اِلَیْهِ راجِعُونَ، وَ سَیَعْلَمُ الَّذینَ ظَلَمُوا اَیَّ مُنْقَلَبٍ یَنْقَلِبُونَ». * * *