سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 6 صفحه 375

درس چهارصد و نود و یکم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و الصّلوه و السّلام علی سیّدنا و مولینا و نبیّنا أبی القاسم محمّد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و علی آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین و لعنه اللّه علی أعدائهم أجمعین، من الآن الی قیام یوم الدّین.

عدم اعتبار قید زمان در واجب موقت

آخرین تقسیمی که برای واجب شده این است که واجب یا موقت است و یا غیر موقت، برای غیر موقت دو مصداق ذکر شد، برای موقت هم دو مصداق وجود دارد: یکی موسّع و دیگری موقت مضیّق. در خصوص واجب موقت که معنای توقیت به این برمی گردد که برای مأمور به یک ظرف زمانی خاصی در نظر گرفته شده، حالا آن ظرف اوسع از مأموربه باشد یا به اندازۀ مأموربه، در این جهت فرقی نمی کند، اما مأموربه، به عنوان قیدیّت همان طوری که قیودی مثلا در آن دخالت دارد، زمان هم در ردیف سایر قیود در آن مدخلیت دارد وقتی که مولا می فرماید: نماز ظهر و عصر باید در فاصلۀ زمانی از زوال شمس تا غروب شمس باشد، معنایش این است که این زمان و این وقت به نحو قیدیت در مأموربه که عبارت از صلاه است، معتبر است.

همان طوری که فرضا طهارت معتبر است، «صل مع الطهاره» با«صلّ فی الوقت» از نظر قیدیّت هیچ فرقی بینشان نیست، در«صل مع الطهاره» معنایش این است که مأموربه«مقیّدا بالطهاره» مکلف