سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 7 صفحه 257

سرایت است و آن که قائل به امتناع است، قائل به سرایت است. آیا بحث ما در سرایت و عدم سرایت است؟ یا در این است که اگر صلاتی منهی عنه واقع شد، حالا کدام صلاه منهی عنه واقع شده و کدام صلاه منهی واقع نشده؟ این عینا مثل این می ماند که شما در همین مسألۀ اصولیه می توانید این عنوان را مطرح کنید که آیا نسبت به زن حائض صلاتش، منهی عنه قرار گرفته یا قرار نگرفته است؟ آیا این هم جزء مقدمات بحث اصولی ماست که ببینیم عبادت در مورد آن منهی عنه هست یا منهی عنه نیست؟ این چه ارتباطی به مسألۀ اصولیه می تواند داشته باشد؟

پس در حقیقت مرحوم آخوند در آخرین مقدمه که عبارت از این امر ثانی است، یک مسأله ای را عنوان کرده که هیچ ارتباطی با مسأله اصولیه نمی تواند داشته باشد. مسأله اصولیه این است: «اذا تعلق النهی بعباده هل تکون موجبا لفسادها ام لا؟» اما کدام نهی متعلق به عبادت شد و کدام نشد؟ کجا سرایت مطرح است و کجا مطرح نیست؟ این دیگر بحثی نیست که در رابطۀ با این مسألۀ اصولیه، مورد بحث واقع شود، لذا این مقدمۀ ایشان ارتباطی به بحث ندارد و در نتیجه مقدمات این بحث کاملا تمام است و از بحث بعد ان شاء الله وارد در اصل بحث خواهیم شد.

پرسش:

1 - علت استصحاب فساد در شک بین صحت و فساد در معامله وقت الندا چیست؟

2 - عدم جریان استصحاب در فرض تعلق حکم به ماهیت بیع را توضیح دهید.

3 - حکم عبادت منهی عنها را بنابر هر دو قول بیان کنید.

4 - چرا تعلق نهی غیری بر عبادات موجب بطلان آن نمی شود؟

5 - بیان آخوند ره در تعلق نهی بر جزء، شرط و وصف، تحت عنوان امر ثانی چیست؟

6 - استدلال استاد بر عدم ارتباط بیان ایشان در امر ثانی را به ما نحن فیه بیان کنید.