سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 7 صفحه 463

درس پانصد و نود و چهارم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و الصّلوه و السّلام علی سیّدنا و مولینا و نبیّنا أبی القاسم محمّد صلّی اللّه علیه و اله و سلّم و علی آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین و لعنه اللّه علی أعدائهم أجمعین، من الآن الی قیام یوم الدّین.

تذکر استاد راجع دو نکتۀ ادبی

راجع به بحث دیروز دو تذکر لازم است: بعضی از دوستان از جهت ادبی تذکر دادند«اذا نمت» را ما«نمت» خواندیم، صحیحش از نظر ادبی«نمت» است به کسر نون برای اینکه«نام، ینام» مثل«خاف یخاف» است و امرش عبارت از«خف» می شود مثل«فأذا خفت علیه»، آیا فعل ماضی اش هم به همین صورت است یا همان«نمت» است؟ «فأذا خفت علیه فألقیه فی الیم» در قرآن دارد این هم«فأذا نمت فتوضّأ» است ظاهرا. در«بلت» به ضم«با» است چون«بال یبول» است و این«خاف یخاف» است.

مطلب دوم چیزی است که از مرحوم آخوند نقل کردیم یک اعتمادی بود بر نقلی که شده بود، لکن در کتاب کفایه، آخر بحث تداخل، ایشان می فرمایند: آنجایی که تأکید مطرح است، مثل مسألۀ قتل که دو خصوصیت دارد: که قابل تعدد نیست اما قابل تأکّد هست، ایشان اسم آنرا تداخل مسبّب می گذارند اما آنجایی که نه قابلیت تعدد داشته باشد و نه قابلیت تأکّد، مثل آن مثال نجاستی که ما