سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 7 صفحه 94

محال است، نه در رابطۀ با تکلیف بمحال و به عبارت دیگر: نزاع در آن محالیتی است که مستقیما عارض خود تکلیف می شود، نه آن محالیتی که از ناحیۀ عدم مقدوریّت مکلف به ناشی می شود. ما گفتیم: متساویین، هم عنوانین متصادقین فی واحد است، برای اینکه مقصود از تصادق در واحد این نیست که در غیر آن واحد متصادق نباشند، جنبۀ اثباتی موردنظر است و تصادق در واحد با تصادق در همۀ افراد هم می سازد. لذا گفتیم: عنوانین متساویین هم به نظر می رسد که داخل در محل بحث است ولو اینکه در دورۀ گذشته که بحث می کردیم، عنوانین متساویین را از محل بحث خارج دانستیم، لکن اجمالا حالا کاری به عنوانین متساویین نداریم آنکه ما با آن کار داریم این است که محل نزاع اختصاص به عموم و خصوص من وجه ندارد، بلکه عموم و خصوص مطلق را هم می گیرد.

اگر ما این حرف را زدیم، این قسم دوم عبادات مکروهه که صلاه در حمام است، این هم از مصادیق ما نحن فیه است برای اینکه امر، به طبیعت صلاه متعلق شده است، به مطلق متعلق شده است و نهی، به مقید متعلق شده است و نسبت بین مطلق و مقید، همان عموم و خصوص مطلق است و عموم و خصوص مطلق، هم داخل در محل نزاع است.

پرسش:

1 - آیا در شریعت، اجتماع امر و نهی واقع شده است؟ توضیح دهید.

2 - چرا مرحوم آخوند عبادات محرّمه را مقسم قرار ندادند؟

3 - تقسیم عبادات مکروهه را از نظر مرحوم آخوند بیان کنید.

4 - چرا عبادات مکروهه داخل محل نزاع است؟ توضیح دهید.