سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 9 صفحه 394

اَلَّذِینَ سُعِدُوا فَفِی الْجَنَّهِ» اگر ما به یک چنین چیزی قطع پیدا کردیم، آیا الان که هیچ مسألۀ تازه ای وجود ندارد، و هیچ جریان خاصی تحقق ندارد، با توجه به این قطعی که برای شما پیدا شده، اگر از شما سؤال کنند که«هذا الشاب هل هو شقی ام سعید» شما چه می گویید؟ آیا این سؤال را بدون پاسخ می گذارید؟ یا در جواب می گویید: من قاطع هستم، این اهل بهشت است و سعادتمند است.

چه موقع سعادتمند است؟ سعادتمند خواهد شد، یا الان هم سعادتمند است؟ آیا بعدا عنوان سعادت را پیدا می کند یا الان بالفعل به لحاظ این قطعی که از رؤیای شما برای شما حاصل شده، یقین می کنید به این که این اهل بهشت است، و می گویید: الان سعادتمند است با این که هنوز کاری نکرده که او را به جانب بهشت بکشاند و بهشت را برای او الزام بکند؟ چرا شما این حرف را می زنید؟ برای خاطر این که سرنوشت و عاقبت کار برای شما از طریق این رؤیایی که افادۀ قطع کرده، برای شما روشن است؟ و همینطور در مورد شقی، اگر کسی بداند، اگر مادر این نحوی ملعون که در حرم حضرت رضا«صلوات الله علیه» در روز عاشورا بمب گذاری کرد، و بعد هم بحمد الله به فاصلۀ بسیار کمی در دنیا حالا به عذاب خودش رسید، اگر این مادرش از بچگی می دانست که در سنین جوانی تحت تأثیر منافقین قرار می گیرد، و نه تنها تحت تأثیر، بلکه مأموریت اجرای یک عمل شوم بی سابقه ای را به عهدۀ او خواهند گذاشت و این هم در مأموریت و انجام مأموریت کوتاهی نمی کند، اگر از اوّل مادر این جریان آینده را می دانست، آیا با چه دیدی به این نگاه می کرد؟ و با چه روحیه ای با این برخورد می کرد؟ آیا پیش خودش حساب می کرد که هنوز که کاری نشده، هنوز که مطلبی تحقق پیدا نکرده، هنوز که حادثۀ تازه ای پیش نیامده، چرا من با این برخورد بدی داشته باشم؟ چرا علاقۀ مادری را نسبت به او کنار بگذارم، آیا مسأله اینطور است؟

یا این که اگر این واقعیت در مستقبل برای این مادر در همان روزهای اول منکشف بود، چه بسا این را از خودش طرد می کرد و کسی هم نمی توانست به او اعتراض بکند که چرا او را طرد می کنی و به اصطلاح قصاص قبل از جنایت انجام می دهی؟ او می گوید: یک بچه ای که چنین عاقبتی دارد که نه تنها آبروی فامیل را می برد، بلکه آبروی اهل قم را تا حدی از بین برد، این قابل این نیست که عواطف مادری در مورد او پیاده بشود و نسبت به او محبتی انجام بگیرد؟! آیا این یک مسألۀ غیر عقلایی است، یا یک مسألۀ عقلایی است؟ حتّی من بالاتر عرض می کنم در مواردی که انسان یقین ندارد، انسان یک بچه ای دارد که می بیند این بچه