سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 12 صفحه 201

این مثل تمسک به عام در شبهۀ مصداقی مخصّص نیست، آن مال مخصّصات منفصله است، و تازه همان هم محل بحث است. در مخصّصات منفصله هم بعضی ها قائل به عدم جواز تمسک به عام است. اما اینجا اصلا از آن بحث خارج است، این مقیّد متّصل و کأنه تلفظ بها. آیا اگر مولا تلفظ به این می کرد، و شما شک داشتید در این که آیا ابتلاء تحقق دارد یا نه؟ نمی توانستید تمسک به دلیل کنید. لذا قاعده همان طور است که مرحوم آخوند بیان کرده اند، نه به تقریب ایشان. قاعده این است که رجوع به اصاله البرائه بشود نه رجوع به اطلاق خطاب. هذا تمام الکلام در این مسأله بحث آینده«ان شاء الله» مسألۀ شبهه غیر محصوره است.

پرسش:

1 - مقصود از ابتلاء به معنای وجود محرک در نفس مکلف چیست؟

2 - آیا در مورد شک در وجود تقیید، تمسک به اطلاق صحیح است؟

3 - چرا تصریح مولی به محل ابتلا نبودن در موارد مقتضی لازم است؟

4 - کلام محقق نائینی(ره) در تمسک به مطلقات را توضیح دهید؟

5 - نظر مرحوم آخوند(ره) و محقق نائینی(ره) در تمسک به مطلقات چه تفاوتی دارد؟

6 - پاسخ استاد به محقق نائینی(ره) در شباهت مورد وجود مخصص عقلی و نظری با مخصّصات متّصله چیست؟