سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 12 صفحه 314

درس دویست و شصت و یکم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و الصّلوه و السّلام علی سیّدنا و مولینا و نبیّنا أبی القاسم محمّد صلّی اللّه علیه و اله و سلّم و علی آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین و لعنه اللّه علی أعدائهم أجمعین، من الآن الی قیام یوم الدّین.

این شبهه ای که دیروز مطرح شد، عرض کردیم که سه جواب درباره اش هست، که دوتای از آنها منع دو مقدمه ای است که این شبهه مبتنی بر آن دو مقدمه است. و به یک معنا می شود هرسه مطلب را در رابطۀ با مبنای این شبهه قرار داد. مطلب سومش همان مسألۀ ملاحظه ادلۀ اصاله الحلیه بود و این که ما اصلا دلیلی برای اصاله الحلیّه در اطراف شبهات محصوره نداریم، یعنی اصاله الحلیّه وجود ندارد تا نوبت به معارضه برسد.

دیروز روی این مسائل بحث کردیم.

بحث امروز که هم آخرین بحث در باب ملاقی و ملاقی است، و هم آخرین بحث در همین مقام اول است که دوران بین متباینین باشد، که تمام بحث ما از اول اشتغال، در همین دوران بین متباینین بود، که مقام بعدیش دوران بین اقل و اکثر است. بحث امروز هم خاتمۀ بحث ملاقی و ملاقی است و هم خاتمۀ بحث دوران بین متباینین است و آن این است که اگر ما این مقدمات را قبول کنیم، یعنی سه مطلب را بپذیریم: یک مطلب این که طهارت ملاقی مسبب از طهارت ملاقی است، (که ما در بحث دیروز و پریروز این را