سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 12 صفحه 442

درس دویست و هفتاد و ششم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و الصّلوه و السّلام علی سیّدنا و مولینا و نبیّنا أبی القاسم محمّد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و علی آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین و لعنه اللّه علی أعدائهم أجمعین، من الآن الی قیام یوم الدّین.

مقیّد بودن حدیث رفع نسبت به اطلاق دلیل جزئیت جزء

عرض کردیم که تقریبی مرحوم محقق اراکی مرحوم آقا ضیاء(اعلی الله مقامه الشریف) بیان می فرمایند، و بعد خودشان جواب می دهند. این تقریب برای این هدف است که چه مانعی دارد ما حدیث رفع را در مقابل ادلۀ اجزای واقعیه به صورت مقیّد مطرح کنیم، به این صورت که بگوییم: دلیلی که می گوید: مثلا سوره جزئیت واقعیه دارد، این دلیل اطلاق دارد، هم صورت علم را شامل می شود، و هم صورت جهل را می گیرد، لکن در مقابل این اطلاق، حدیث رفع می گوید: فعلیت وجوب متعلق به سوره مشکوکه الجزئیه، مرفوع است. و به تعبیر دیگر: جزئیتش مرفوع است. معنای رفع جزئیت، این است که دلیل جزئیت سوره که اطلاق داشت، و صورت جهل را هم شامل می شد، حالا صورت جهل را به«رفع ما لا یعلمون» از آن خارج می کنیم، می گوییم: سوره در حال جهل واقعا جزئیت ندارد. بعد از آن که حدیث رفع اطلاق دلیل جزئیت سوره را تقیید کرد، ما به ضمیمه حدیث رفع و در بقیه الاجزاء می توانیم بگوییم: مأمور به مولا حاصل