رطوبت بالعیان نمی گذاشت احراق تحقّق پیدا بکند و ما با چشم این معنا را حس می کردیم اما اینجا عملا می بینیم که هم صلاه تحقّق پیدا کرده و هم حدث تحقّق پیدا کرده، پس چطور شما مانعیت را به مضاد معنا می کنید؟
مگر اینکه در نماز، یک محدودیتی از نظر تقیّد به عدم الحدث مطرح باشد. اگر این معنا مطرح شد، اگر در ماهیت صلاه، یک تقیّد به عدم الحدث و محدودیتی از ناحیۀ عدم الحدث، وجود پیدا کرد، اینجا حدث نمی گذارد نماز تحقّق پیدا بکند اما اگر این محدودیت نباشد کما اینکه در مانع تکوینی و در مضاده، این محدودیت وجود ندارد، هیچ گاه در معنای سیاهی، تقیّد به عدم سفیدی مطرح نشده است. شما وقتی که می خواهید بیاض را معنا بکنید، آیا در ضمن معنای بیاض، تقیّد به عدم سیاهی هم جزء معنای بیاض است و یا بالعکس تقیّد به عدم بیاض، جزء معنای سیاهی است ؟
اگر بخواهید مسأله را در باب صلاه و در باب حدث اینطوری پیاده بکنید که هیچ در باب نماز، تقیّد به عدم الحدث مطرح نشده، نماز عبارت از همین هایی است که می بینید، همین تکبیر و قرائت و رکوع و سجود و تشهد و تسلیم است و هیچ مقیّد به عدم الحدث نیست، اگر مقیّد نیست، ما که می بینیم این با حدث قابل اجتماع است. حدث مانعیتی از تحقّق نماز ندارد و این یک واقعیت است، نه یک تخیّل. اگر در معنای صلاه، یک نوع تقیّد به عدم به عنوان محدودیت دایرۀ نماز مطرح نباشد و نماز نفس همین اجزائی است که شما ملاحظه می کنید که در روایت می فرماید: «افتتاحه التکبیر و اختتامه التسلیم» با همین خصوصیت، می بینیم با حدث قابل اجتماع است و هیچ نوع تضادی بین اینها احساس نمی کنیم.
پس ما اینجا چاره نداریم، این یک مسألۀ بدیهی و اضطراری است که ما باید در ماهیت صلاه، یک نوع تقیّد به عدم الحدث را داشته باشیم و الاّ اگر ماهیت خالی از این تقیّد باشد، جمع بین نماز و بین حدث، امکان دارد. حالا که سراغ این تقیّد، می آییم که باید یک نوع تقیّد به عدم الحدث در ماهیت صلاه مطرح باشد، با آن اشکال مواجه می شویم که در اعدام، تأثیر و تأثّر وجود ندارد، اعدام، حظی از وجود ندارد تا ما بتوانیم دربارۀ آنها تأثیر و تأثّر را مطرح بکنیم، آنوقت چطور شما اینجا ماهیت صلاه را مقیّد به عدم الحدث کردید؟ همان طوری که اگر ماهیت صلاه، مقیّد به وجود یک شرط می شد، معنایش این بود که آن شرط مدخلیتی در ماهیت صلاه دارد، اگر صلاه هم مقیّد به عدم