سیری کامل در اصول فقه : دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 13 صفحه 169

یک شهرتی ضعف سند و ارسال روایت را جبران بکند، و در جای خودش ثابت شد که آن شهرتی که ضعف سند را جبران می کند عبارت از شهرت فتوائیه ای است که بین قدمای اصحاب تحقّق داشته باشد. شهرت بین القدما ضعف سند روایت را جبران می کند ، و متأسفانه این شهرت در ما نحن فیه وجود ندارد، زیرا که در کلمات قدما، تمسّکی به این روایات دیده نمی شود، بلکه شهرت تمسّک به این روایات و به قاعدۀ میسور تنها بین متأخرین از فقها است، و چنین شهرتی ضعف سند و ارسالی که در این روایات واقع شده را جبران نمی کند.

لذا اگر این روایات از نظر دلالت هم تمام باشند و از این طریق نتوانیم مناقشه ای در روایات داشته باشیم، همان ضعف سند این روایات و ارسالی که در این روایات وجود دارد موجب این می شود که این قاعده بی اساس باشد و قاعدۀ میسور حجیتی نداشته باشد، لذا همین جا مسأله از نظر نتیجه روشن می شود، لکن چون در مفاد این روایات و در معنای این عبارات، کلمات و بحثهایی شده ما هم صحبت می کنیم و مفاد این روایات را ملاحظه می کنیم، معنای این بحث این است که اگر سند این روایات تمام باشد، به صورت یک قضیۀ فرضیه و یک قضیۀ تعلیقیه، آیا دلالت این روایات تمام است و این استدلالی که به این روایات شده بر وجوب اتیان بقیه الاجزاء عند تعذّر البعض استدلال صحیحی خواهد بود یا اینکه استدلال ناتمام است ؟ لذا ما در هرکدام از این عبارات و روایات مستقلا باید بحث بکنیم و مفادشان را ملاحظه بکنیم.

روایت نبویۀ مستند قاعده میسور

اول، روایت نبویه که رسول خدا(صلی الله علیه و آله) برحسب این روایت فرمودند که«اذا امرتکم بشیء فأتوا منه ما استطعتم» البته اینجا یک بحثی است که آیا این جملۀ شریفه را رسول خدا تنها و به صورت یک قاعدۀ کلیه بیان کرده اند یا اینکه در ذیل یک جریانی این معنا نقل شده است ؟ آن چه در کتاب روایت، آن هم نه کتاب معروف و مشهور بلکه از کتب غیرمعروفه است، کتاب عوالی اللئالی که البته اخیرا در سه جلد چاپ شده، در این کتاب این روایت«اذا امرتکم بشیء فأتوا منه ما استطعتم» را مستقلا نقل کرده و بعد یک جریانی را هم نقل کرده بدون اینکه آن جریان در رابطۀ با این عبارت باشد لکن مرحوم آخوند صاحب کفایه(اعلی الله مقامه الشریف) در کتاب کفایه وقتی که