سیری کامل در اصول فقه : دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 13 صفحه 220

برای اینکه قاعدۀ میسور در آنجایی پیاده می شود که بر همان باقی و بقیه الاجزاء، عنوان مرکب صادق باشد، منتها مرکب ناقص، صلاه باشد، عنوان صلاه محفوظ باشد، منتها صلاتی که کامل نیست. یک تکبیره الاحرام در بین ده جزء، موجب این معنا نمی شود که عنوان صلاه انطباق پیدا بکند. لذا قاعدۀ میسور اینجا را شامل نمی شود.

یک چنین مطلبی گفته شده. باید ببینیم این مطلب از کجا پیدا شده ؟ و چه دلیلی دلالت بر این مطلب می کند، و از کجای این تعبیراتی که در این روایات ثلاثه ملاحظه کردیم، یک چنین شرطی و یک چنین قیدی در جریان قاعدۀ میسور استفاده می شود؟ لذا باز باید یک مروری اجمالی به همین روایات ثلاثه و عناوینی که در این روایات ثلاثه مطرح شده بشود.

بررسی روایت نبویه از نظر اشتراط صدق عنوان مرکب بر میسور

تعبیر یکی از روایات که روایت نبویه بود این بود: «اذا امرتکم بشیء فأتوا منه ما استطعتم» قبلا گفتیم: از دو نظر در این روایت، بحث واقع می شود: یک وقت با ملاحظۀ اینکه این عبارت در ذیل این جریان و قصۀ عکاشه یا سراقه قرار گرفته، یک وقت هم با قطع نظر از این معنا و مستقلا روی خود این عبارت نظر می کنیم.

به ملاحظۀ وقوعش در ذیل آن جریان و با توجه به شأن نزول این عبارت شریفه، گفتیم: چاره ای نداریم باید این عبارت را اینجوری معنا بکنیم: «اذا امرتکم بطبیعه فأتوا منه» که در حقیقت«من» در آن به معنای«با» می شد. «فأتوا منه یعنی بها» مای«ما استطعتم» هم ماء مصدریۀ زمانیه می شد. مراد این بود که هروقت من شما را به یک طبیعتی امر کردم، تنها در زمان قدرت و استطاعت این طبیعت را انجام بدهید اما اگر قدرت نداشتید و خارج از استطاعت شما بود، دیگر لازم نیست این مأموربه را در خارج ایجاد بکنید.

روی این معنا گفتیم: روایت یک مطلب تازه ای را دلالت نمی کند، همان بیان عقل حکم است که در امتثال و موافقت اوامر، عقل قدرت و استطاعت را به صورت شرط ، دخیل می داند. اگر روایت اینجوری معنا شد دیگر به ما نحن فیه ارتباطی نداشت تا اینکه این حرفها را دربارۀ آن بزنیم.

اما اگر این عبارت را با قطع نظر از صدر روایت، و با قطع نظر از ارتباطش به آن