سیری کامل در اصول فقه : دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 13 صفحه 36

درس سیصدم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و الصّلوه و السّلام علی سیّدنا و مولینا و نبیّنا أبی القاسم محمّد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و علی آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین و لعنه اللّه علی أعدائهم أجمعین، من الآن الی قیام یوم الدّین.

شمول حدیث«لا تعاد» نسبت به عالم عامد از نظر مقام ثبوت

بحث در حدیث«لا تعاد» بود. یک بحث، این بود که آیا حدیث«لا تعاد» شخص عامد و متوجه را هم شامل می شود یا نه ؟ عرض کردیم که در اینجا دو جهت بحث است:

یکی مربوط به مرحلۀ ثبوت و دیگری مربوط به مرحلۀ اثبات. در مرحلۀ ثبوت، گفته شده بود که اگر حدیث«لا تعاد» عامد عالم را شامل بشود، لازم می آید که جعل جزئیت و شرطیت در غیر این امور پنجگانه ای که موجب اعاده است، لغو باشد. نمی شود شارع یک جا«لا صلاه الاّ بفاتحه الکتاب» بفرماید و جای دیگر بفرماید که اگر فاتحه الکتاب عمدا هم ترک شد، لطمه ای به نماز نمی زند و لزوم اعاده ندارد.

این حرف به حسب ظاهر، حرف خوبی به نظر می رسد لکن در مرحلۀ ثبوت، اگر یک راهی انسان پیدا بکند و یک طریقی را بدست بیاورد که جمع بین این دو مطلب امکان پذیر باشد، همین برای حلّ مشکل مقام ثبوت کافی است. در مقام ثبوت که همان مرحلۀ