سیری کامل در اصول فقه : دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 13 صفحه 76

درس سیصد و پنجم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و الصّلوه و السّلام علی سیّدنا و مولینا و نبیّنا أبی القاسم محمّد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و علی آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین و لعنه اللّه علی أعدائهم أجمعین، من الآن الی قیام یوم الدّین.

اشکال ندرت مورد برای حدیث«من زاد»

یک نکته ای در ذیل بحث دیروز باقی ماند و آن این است که اگر حدیث لا تعاد را بر حدیث«من زاد» مقدّم بدانیم و مادۀ اجتماع را که مورد تعارض حدیثین است در اختیار حدیث لا تعاد قرار بدهیم، (حالا چه به عنوان حکومت حدیث لا تعاد، و چه به عنوان اقوائیت ظهور حدیث لا تعاد، در این جهت فرقی نمی کند) اشکال این است که اگر مادۀ اجتماع در اختیار حدیث لا تعاد قرار بگیرد لازمه اش این است که حدیث«من زاد» را اختصاص بدهیم به همان مادۀ افتراقش، و مادۀ اجتماع را از تحت حدیث«من زاد» خارج بکنیم، درحالی که مادۀ افتراق حدیث«من زاد» عبارت از زیادۀ عمدیه می شود، یعنی روی این مبنای تقدیم حدیث لا تعاد، کأنه حدیث«من زاد» این می شود: «من زاد فی صلاته عمدا فعلیه الاعاده». برای اینکه زیادی سهویه در اختیار حدیث لا تعاد قرار گرفت، و حکم به عدم وجوب اعاده شد، پس لا محاله مورد حدیث«من زاد» زیادی