سیری کامل در اصول فقه : دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 13 صفحه 82

وحدت در آن وجود دارد«لا یکون قادحه و مانعه». پس زیاده موجب بطلان نیست. منشأ دومی که ممکن است در ذهن بیاید مسألۀ فوات موالات است بین آن اجزایی که از نماز قبلا خوانده و این اجزایی که بعد می خواهد ملحق به آن اجزای قبلی بشود، بین اینها موالات به هم خورده است. ایشان می گوید: وقتی که یک واجب اهمّی در بین است و مسألۀ رعایت وقت نماز یومیه مطرح است و ما اهمیت ایقاع نماز یومیه را در وقت احراز کردیم این فوات موالات نمی تواند نقشی در اینجا داشته باشد.

پس این یک شاهد است که ایشان از مورد روایت تعدّی می کند و به عکس مورد روایت هم حکم را سرایت می دهد و حکم به صحت می فرماید، و می فرماید: «لا من جهه الزیاده و لا من جهه فوات الموالات» منشأی برای بطلان وجود ندارد.

جواز انجام سجدۀ سهو فراموش شده در وسط نماز

بعد ایشان می فرماید: و اما شاهد دوم این است(که این ظاهرا مربوط به فتاوی است.) آنهایی که عقیده اشان این است که در آنجایی که در نماز دو سجدۀ سهو موجب پیدا می کند، بعد از تمام شدن نماز بلافاصله باید دو سجدۀ سهو خوانده بشود، و قائل به فوریت وجوب سجدتی السهو هستند، عقیده اشان این است که اگر کسی مثلا مشغول خواندن نماز ظهر است و یک موجب برای سجدۀ سهو پیدا شد، باید بعد از اینکه نماز ظهر تمام شد بلافاصله دو سجدۀ سهو را انجام بدهد، اما اگر نماز ظهر تمام شد و یادش رفت که دو سجدۀ سهو را انجام بدهد و وارد نماز عصر شد و در اثنای نماز عصر یادش آمد که می بایست دو سجدۀ سهو برای نماز ظهر انجام داده باشد و انجام نداده است (ایشان می فرماید:) اینها قائل شده اند به اینکه در همین وسط نماز عصر اگر دو سجدۀ سهو را انجام بدهد، مانعی ندارد. و می فرماید که این هم بخاطر این است که این دو سجدۀ سهو هم خودش یک عنوان مستقلی دارد، خودش یک حافظ وحدتی دارد و اگر در وسط نماز عصر دو سجدۀ سهو برای نماز ظهر خوانده بشود، عنوان زیاده تحقق پیدا نمی کند، و چون عنوان زیاده تحقق پیدا نمی کند، حدیث«من زاد فعلیه الاعاده» اینجا را شامل نمی شود.

پس یک شاهد استفادۀ از آن روایت بود و یک شاهد هم مسألۀ اتیان به سجدۀ سهو در نماز بعدی بنابر اینکه قائل بشویم به اینکه سجدۀ سهو فوریت دارد. این بیانی است