سیری کامل در اصول فقه : دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 13 صفحه 92

درس سیصد و هفتم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و الصّلوه و السّلام علی سیّدنا و مولینا و نبیّنا أبی القاسم محمّد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و علی آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین و لعنه اللّه علی أعدائهم أجمعین، من الآن الی قیام یوم الدّین.

شک در اطلاق جزئیت و شرطیت نسبت به حال تمکن

بحث دیگر در رابطۀ با اجزاء و شرایط و همین طور موانع و قواطع، این است که اگر جزئیت یک شیئی اجمالا ثابت شده باشد، و یا اجمالا شرطیّت او ثابت شده باشد، لکن از این نظر تردید داریم و مسأله مورد شک است که آیا جزئیت این جزء بنحو اطلاق ثابت است یا در خصوص حال تمکّن از این جزء؟ اگر جزئیّت این جزء اختصاص به حال تمکن داشته باشد، اختصاص به حال قدرت بر اتیان داشته باشد، معنایش این است که اگر شما قدرت بر اتیان این جزء نداشته باشید و اضطرار به ترک آن داشته باشید، در حال اضطرار به ترک، این دیگر جزئیت ندارد و اگر جزئیت نداشت، مأموربه عبارت از سایر اجزاء می شود و در نتیجه شما سایر اجزاء را حتما باید اتیان بکنید، ولو اینکه اتیان این جزء، مقدور شما نیست، برای اینکه جزئیّتش در حال مقدوریّت است و در حال عدم مقدوریت«لیست بجزء اصلا» و اگر جزئیت نداشت، مأموربه محدود به سایر اجزاء