سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 14 صفحه 255

درس سیصد و نود و نهم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و الصّلوه و السّلام علی سیّدنا و مولینا و نبیّنا أبی القاسم محمّد صلّی اللّه علیه و اله و سلّم و علی آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین و لعنه اللّه علی أعدائهم أجمعین، من الآن الی قیام یوم الدّین.

تطبیق روایت«و لا ینقض الیقین بالشک» بر باب استصحاب

برای تکمیل این بحث، مناسب است یک معنای دیگری که بعضی از بزرگان ذکر کرده اند را هم عرض بکنیم و آن این است که معنای«و لا ینقض الیقین بالشک» همان استصحاب است؛ یعنی یقین به عدم اتیان به رکعت رابعه که حالت سابقه است، نباید نقض بشود به شک در اتیان رکعت رابعه؛ یعنی استصحاب عدم اتیان به رکعت رابعه، جریان پیدا می کند.

بعد کانّ این اشکال به ایشان می شود که اگر استصحاب عدم اتیان به رکعت رابعه، جاری شد، لازمه اش این است که انسان، آن رکعت را متصله ایجاد بکند در حالی که فقه شیعه و مذهب شیعه، استقرار پیدا کرده بر اینکه آن رکعت مشکوکه منفصله اتیان بشود.

برای حل این اشکال، می فرمایند: اینجا دو تا مسأله وجود دارد: یک وقت انسان به عدم اتیان به رکعت رابعه یقین دارد. اینجا چاره ای نیست جز اینکه آن رکعت، متصله