سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 14 صفحه 270

درس چهارصد و یکم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و الصّلوه و السّلام علی سیّدنا و مولینا و نبیّنا أبی القاسم محمّد صلّی اللّه علیه و اله و سلّم و علی آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین و لعنه اللّه علی أعدائهم أجمعین، من الآن الی قیام یوم الدّین.

روایت«من کان علی یقین فشکّ...» در استصحاب تمسّک به روایت«من کان علی یقین فشکّ...» برای استصحاب

یکی از روایاتی که در باب استصحاب مورد استدلال واقع شده، روایتی است که در کتاب وسایل در کتاب طهارت، باب 4، از ابواب نواقض الوضوء نقل کرده است. عن الخصال و بسنده عن محمد بن مسلم که البته در این سند، یک راوی به نام قاسم بن یحیی است که توثیق نشده است. نقل می کند«عن محمد بن مسلم، عن ابی عبد الله علیه السلام قال: قال امیر المؤمنین(صلوات اللّه و سلامه علیه): من کان علی یقین فشکّ فلیمض علی یقینه، فانّ الشک لا ینقض الیقین» در یک نسخۀ دیگری تعبیر همین روایت به این کیفیت است: «من کان علی یقین فاصابه شکّ» به جای«فشکّ»، «فاصابه شکّ» دارد. «فلیمض علی یقینه فان الیقین لا یدفع بالشک» در آن نسخۀ اول و روایت اول این بود«فان الشک