سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 14 صفحه 551

درس چهارصد و سی و چهارم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و الصّلوه و السّلام علی سیّدنا و مولینا و نبیّنا أبی القاسم محمّد صلّی اللّه علیه و اله و سلّم و علی آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین و لعنه اللّه علی أعدائهم أجمعین، من الآن الی قیام یوم الدّین.

گفتیم که اصل استصحاب در زمان از این جهت که زمان دارای یک ماهیّت متصرّم و متقضی است، مانعی ندارد و این تصرم و تدرج، مانع از جریان استصحاب در زمان نمی شود. لکن اشکال دیگری که در اینجا مطرح است، این است که شما وقتی استصحاب بقای نهار را فرضا جاری می کنید، چه در ماه رمضان برای ادامۀ امساک در ماه رمضان و چه در غیر ماه رمضان، استصحاب بقای نهار، برای نماز در وقت، نمی تواند این معنا را ثابت بکند که این امساکی که در این ظرف تحقق پیدا می کند و در این زمان مشکوک واقع می شود، امساک«فی النهار» است.

لزوم توجه به اثر شرعی در استصحاب زمان

به عبارت روشن تر، شما استصحاب زمان را برای چه جاری می کنید؟ استصحاب زمان، خود زمان که حکم شرعی نیست، اگر مستصحب ما حکم شرعی نباشد، باید