سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 14 صفحه 84

جریان پیدا می کند برای اینکه«انّی کنت علی یقین من نجاسته» و الان شک در نجاست دارم«و لا ینقض الیقین بالشک ابدا» استصحاب بقای نجاست می کنم. از طرف دیگر؛ اگر آب را به تنهایی ملاحظه کنی، استصحاب کرّیّت در آب، جریان پیدا می کند برای اینکه «انّی کنت علی یقین من کرّیته» و در حال تطهیر ثوب، شک در بقای کرّیّت بوده، استصحاب کرّیّت که نتیجه اش بقای کرّیّت است، جریان پیدا می کند.

لکن ما می گوییم: شما چرا در نجاست لباس شک دارید؟ منشأ شک شما در نجاست لباس، شک شما در کرّیّت و عدم کرّیّت ماء است. اگر کرّیه الماء احراز شود، طهارت ثوب احراز می شود و اگر کرّیّت نباشد، نجاست لباس به قوّت خودش باقی است. و مدعا این است که در اینجا فقط استصحاب بقای کرّیّت جریان پیدا می کند و نتیجۀ استصحاب بقای کریت، طهارت ثوب شماست و در نتیجه، استصحاب نجاست، در ثوب شما جریان پیدا نمی کند. چرا؟ مگر دو تا مصداق برای«لا تنقض الیقین بالشک» وجود ندارد؟ مگر همان طوری که شما شک در کرّیّت ماء دارید، شک در بقای نجاست ثوب ندارید؟ چرا استصحاب در شک در کرّیت، جریان پیدا می کند و جلوی استصحاب در باب نجاست ثوب را می گیرد و استصحاب نجاست ثوب را طرد می کند؟

دلیل جریان استصحاب بقای کرّیّت فقط

آیه و روایتی در این باب وارد نشده، فقط مسأله این است که شما که استصحاب کرّیّت را جاری می کنید، معنایش این است که«هذا الماء کرّ شرعا». در زمان تطهیر، شارع حکم کرده«بکریه هذا الماء». شما که نذر کردید که اگر این آب کرّ باشد، فلان مقدار صدقه بدهید، باید صدقه را بدهید. کرّیّت به لحاظ آثاری است که بر کرّیّت ترتب پیدا می کند و به لحاظ احکامی است که بر کرّیّت ترتب پیدا می کند که آن آثار حتما باید آثار شرعی کرّیّت باشد، احکام شرعی کرّیّت باشد. یکی از احکام شرعی کرّیّت این است که خود شارع گفته: اگر شیء نجسی با ماء کرّ تطهیر بشود، این تطهیر شیء نجس به ماء کرّ و غسل به ماء کرّ، «سبب شرعی لطهارته».

به عبارت روشن تر: شارع کرّیّت را سبب شرعی برای طهارت ثوب مغسول به کرّ قرار داده است. مسأله، مسأله عقلی نیست. مسأله، مسأله عادی نیست بلکه یک مسألۀ شرعی است. «اذا غسل الثوب النجس بالکرّ» این«الغسل بالکرّ، سبب لطهاره النجس،