سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 14 صفحه 98

درس سیصد و هشتادم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد للّه ربّ العالمین و الصّلوه و السّلام علی سیّدنا و مولینا و نبیّنا أبی القاسم محمّد صلّی اللّه علیه و اله و سلّم و علی آله الطیّبین الطّاهرین المعصومین و لعنه اللّه علی أعدائهم أجمعین، من الآن الی قیام یوم الدّین.

با این بیانی که مرحوم محقق نایینی(ره) دربارۀ این جملۀ روایت فرمودند«و الاّ فانّه علی یقین من وضوئه» جمله را به همین مقدار تام و تمام می بینند و«فانّه علی یقین من وضوئه» را جزای برای ان شرطیه می دانند. منتها فرمودند: جملۀ انشائیه به جملۀ خبریه تأویل می شود. در بحث قبل عرض کردیم: آن جملۀ انشائیه ای که ایشان می خواهند از این جملۀ خبریه به دست بیاورند، امکان ندارد. اگر جملۀ خبریه هم به جملۀ انشائیه برگردد، باید روی ضوابط و موازین باشد و آن معنایی که ایشان می فرمایند، با هیچ ضابطه و میزانی در تأویل جملۀ خبریه به انشائیه تطبیق نمی کند. و امّا اشکالات دیگری به ایشان متوجه است.

عدم امکان اخذ نتیجۀ قیاس به عنوان صغرای قیاس

یک اشکال این است که اگر«فانّه علی یقین من وضوئه» را جزا برای جملۀ شرطیۀ