سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 15 صفحه 101

تبدّل به زبیب پیدا کرد، درست است که ما یقین داریم که«الزبیب حلال» لکن در همان آن اول تردید داریم که این حلیتی که برای زبیب الان مطرح است، همان حلیتی است که در حال عنبیّت برایش مطرح بوده، یا اینکه نه، این وقتی زبیب شد، آزاد شد؟ دیگر غلیان و غیر غلیان برایش فرق نمی کند؛ یعنی شک داریم که با تبدّل به زبیبت آیا حکم جدیدی برای زبیب در خارج تحقق پیدا کرد، یا حکم جدیدی پیش نیامد؟ هنوز به غلیان نرسیده در همان حال اول زبیبیت، وقتی که ما شک کردیم که یک حکم جدیدی پیش آمده یا نه؟ اصالت عدم تحقق حکم جدیدی برای زبیب را جاری می کنیم و این اصالت عدم تحقّق حکم جدید، دیگر استصحاب اباحۀ بعد الغلیان را به طور کلی نفی می کند. لذا این هم یک مسأله ای است که به این صورت در اول زبیبیت، مسأله را مطرح کنیم و به عنوان اصالت عدم حدوث یک حکم جدید، جلوی حکم جدید را بگیریم و دیگر مجالی برای استصحاب حلیّت«بعد الغلیان» نباشد.

در نتیجه در دو مرحله، هم استصحاب تعلیقی فی نفسه جریان دارد و هم استصحاب تعلیقی منشأ اثر است و اینطور نیست که به واسطۀ ابتلای به معارض دائمی هیچ گاه منشأیت برای اثر نداشته باشد. لذا در فقه هم از این استصحاب کاملا می توانیم بهره برداری کنیم. استصحاب تعلیقی تمام شد.

پرسش:

1 - منشأ واحد برای شک در صورت تعارض استصحابین چیست؟

2 - زمان جریان استصحاب تنجیزی چه وقتی است؟

3 - مفاد دلیل در استصحاب تعلیقی را بیان کنید.

4 - آیا شرعی بودن ترتب حکم فعلی، بعد از معلق علیه بر حکم تعلیقی شرعی، ممکن است؟

5 - کیفیت اصالت عدم تحقق حکم جدید و استصحاب اباحۀ بعد الغلیان را ذکر کنید.