سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 15 صفحه 286

چیزی مطرح نخواهد بود.

(سؤال... و پاسخ استاد): نه آن که مانعی ندارد. لذا خود این هم یک مشکله ای است که در مواردی که حکمی بواسطۀ استصحاب یا به واسطۀ خبر واحد معتبر ثابت می شود، اگر انسان دقیقا بخواهد مسأله را ملاحظه کند، باید قصد قربت تقدیری کند. جاهایی که اصل عبادیتش روشن است جای بحث نیست، اما جایی که عبادیتش هم مشکوک است، باید قصد بکند تقرب به این را لو کان مقربا. مثل موارد احتمالی که در رسائل هم دیدید.

در موارد احتمال انسان شک دارد در اینکه الان نماز ظهر و عصرش را خوانده یا نخوانده؟ البته باید بلند بشود و بخواند، و در عین حال نمی تواند قصد قربت جدی بکند، برای اینکه احتمال می دهد نماز ظهرش را خوانده باشد، اینجا قصد قربت علی تقدیر است، در موارد امارات و اصول هم واقعیت مسأله چنین است. مگر آنجاهایی که اصل مقربیتش معلوم باشد و امر دایر بین استحباب و وجوب باشد، که آنجا بلا اشکال قصد قربت به تمام معنا متمشی می شود.

(سؤال... و پاسخ استاد): نه اینجا«ما کنّا مغذبین» جایش نیست. خود شارع دارد خبر واحد و استصحاب را حجّت قرار می دهد. در حقیقت این رسول است، و از مصادیق رسول است، دیگر ما کنا معذبین شاملش نمی شود.

(سؤال... و پاسخ استاد): اگر بخواهید دقیق تر مسأله را بررسی کنید، اصلا«لا تنقض الیقین بالشک» حکمی را ثابت نمی کند، فقط به شما می گوید: عملا آن کاری را که در صورت یقین می کردی، حالا آن یقین را نقض نکن، و الاّ بر حکمی هم به هیچ وجه، دلالت ندارد، اگر هم داشته باشد حکم ظاهری است، و الا اینطور نیست که«لا تنقض الیقین بالشک» بخواهد اینجوری بگوید: این آدمی که شک در وجوب دارد، من یک وجوبی علی کلا التقدیرین بر این جعل می کنم، می خواهد وجوب داشته باشد یا نداشته باشد، مسأله اینطور نیست. فقط بعنوان همان حکم طریقی است به کیفیتی که بیان شد.

(سؤال... و پاسخ استاد): امارات هم همینطور است، آنجا هم خبر واحدی است که حکایت از وجوب نماز جمعه می کند، پشتوانه اش هم یک صدق العادل طریقی است، بیشتر از این نداریم.

(سؤال... و پاسخ استاد): یعنی الان بر شما لازم است متابعت، اما به چه عنوان؟ نه بما اینکه الان حکم ظاهری درکار است، بما اینکه اگر حکم واقعی گریبان گیر شما باشد،