سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 16 صفحه 549

مخالفت با کتاب داریم که اصلا فاقد حجیّت است، به تعبیر امام برمی گردد به همان«تمییز الحجّه عن اللاحجّه»، یک روایتی می آید می گوید: امام صادق فرمود:

خداوند بیع را حلال کرده است، یک روایت دیگر هم آمد که نه امام صادق فرمودند خداوند بیع را حرام کرده است، این سری مخالفت که اصلا معارض هم نداشته باشد حجیّت ندارد، تا چه برسد به اینکه معارض داشته باشد، حالا بعد ما معنی می کنیم که مقصود از این موافقت و مخالفت چیست؟

«فتحصل مما ذکرنا فی المقبوله» این شد که مقبوله به نظر ما اولا سندا اعتبار دارد، و ثانیا مجموعا مقبوله سه تا مرجّح را مطرح کرده است، اولین مرجّح شهرت فتوائی است، و بعدش هم مسألۀ موافقت کتاب است، بعدش هم مسألۀ مخالفت عامه است. حالا مرفوعۀ زراره هم هست که بعد می خوانیم، بعد که او را خواندیم از همۀ اینها می خواهیم یک نتیجه ای بگیریم در رابطۀ با یکی دو حرف اصلی که در مسألۀ مرجحّات مطرح شده بود جواب آنها ما را به اینجا کشاند، آن وقت«ان شاء الله» نتیجه گیری می کنیم.

پرسش:

1 - نظر حضرت امام(ره) در عدم دلالت مقبوله بر شهرت فتوایی چیست؟

2 - اهمیت موافقت با شهرت فتوایی در چیست؟

3 - خبر شاذ جزء بین الغیّ یا امر مشکل است، توضیح دهید.

4 - مطابقت یک روایت متعارض با فتوای مشهور به چه صورت است؟

5 - مراد از لا ریب فیه اضافی را در روایت بیان کنید.

6 - صورت های مختلف مرجح نبودن شهرت را ذکر کنید.