سیری کامل در اصول فقه: دوره ده ساله دروس خارج اصول محمد فاضل لنکرانی جلد 16 صفحه 570

ترتیب بین مرجحات، شاهدی است بر اینکه مسألۀ ترجیح به صورت وجوب و لزوم مطرح نیست، بلکه یک امر استحبابی است اگر نخواستید شما این مرجحات را رعایت بکنید هیچ تالی فاسدی لازم نمی آید. این مسأله را به مسألۀ منزوحات بئر تشبیه کرده بودند.

ما بعد از آن که روایات را بررسی کردیم و در روایات بحمد الله به اندازۀ فهم خودمان دقت شد، دیدیم که نه تعداد مرجحات مورد اختلاف است، یعنی مجموعۀ روایات را که ما بررسی می کنیم مطلقات را حمل بر مقیدات می کنیم روایات غیر معتبره را کنار می گذاریم، مجموعا ما سه تا مرجح داریم.

مشخصا سه مرجح و مشخصا ترتیب بین این مرجحات هم برحسب روایات روشن شده است، آیا وجود سه مرجح با ترتیب مشخص می تواند حاکی و کاشف از این معنا باشد که ما با مسألۀ مرجحات مثل مسألۀ منزوحات بئر معامله کنیم و مسأله را با دید استحباب ملاحظه کنیم، اختلافات را در تعداد و در ترتیب شاهد بر استحباب بگیریم؟ نه؛ ما به یک نتیجۀ روشن رسیدیم هم از نظر تعداد و هم از نظر ترتیب.

لذا آنچه را که ظاهر اخبار علاجیه دلالت می کند که می گوید که«خذ» به صورت امر و امر هم ظهور در وجوب دارد و دلالت بر وجوب ترجیح می کند، این به قوت خودش باقی است و«من الواجب و لازم علینا رعایت هذه المرجحات المنصوصه و رعایت الترتیب بین هذه المرجحات» بدون اینکه مسأله در مسیر استحباب قرار بگیرد.

پس تا اینجا بحمد الله جهات مختلفی روشن شد، فقط یک بحث دیگر در مسأله باقی مانده که این را هم ان شاء الله عرض می کنیم. آیا از این مرجحات منصوصه ما می توانیم تعدّی کنیم؟ نه؛ نمی توانیم اختیاری، یعنی حتما لازم است تعدی بکنیم به مرجحات دیگر؟ که مسألۀ تخییر را در جایی فرض بکنیم که نه این مرجحات منصوصه وجود داشته باشد و نه غیر مرجحات منصوصه یا اینکه نه ما محصور در همین مرجحات منصوصه هستیم و با نبودن این مرجحات مسألۀ تخییر پیاده می شود و مرجحات غیر منصوصه فاقد ارزش است. این در حقیقت مثل اینکه آخرین بحث است که ان شاء الله عرض می کنیم.