حکایات منبر صفحه 144

عدة من اءصحابنا عن اءحمد بن محمد بن خالد عن یعقوب بن یزید عن ابراهیم بن محمد النوفلی رفعه الی علی بن الحسین علیه السلام قال : مرّ رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم براعی ابل فبعث یستسقیه فقال : امّا ما فی ضروعها فصبوح الحیّ و امّا ما فی آنیتنا فغبوقهم فحلب له ما فی ضروعها و اکفاء ما فی انائه فی اناء رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم و بعث الی بشاة و قال : هذا ما عندنا و ان اءحببت اءن نزیدک زدناک قال : فقال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم اللهم ارزقه الکفاف فقال له بعض اءصحابه یا رسول الله دعوت للذی ردّک بدعاء عامّتنا نحبّه و دعوت للذی اءسعفک بحاجتک بدعاء کلّنا نکرهه فقال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم : ان ما قلّ و کفی خیر ممّا کثر و اءلهی اللهم ارزق محمدا و آل محمد الکفاف ؛(1)

رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم از بیابانی می گذشت ، شترانی دید که مشغول چرا هستند و شترچران مراقب آنهاست . حضرت کسی را نزد او فرستاد تا قدری شیر برای رفع عطش از وی بخواهد.

شتربان گفت : شیری که در پستان شترهاست ، غذای صبح عشیره است و شیری که در ظروفمان هم اکنون موجود است ، غذای شب آنهاست و چیزی به فرستاده رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم نداد.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم درباره اش دعا کرد و فرمود: ((بار الها! مال و اولادش را زیاد کن !))

از آنجا گذشتند، به چوپانی رسیدند که گوسفند می چراند. برای گرفتن شیر، شخصی را نزد وی فرستادند. او گوسفند را دوشید و در ظرف پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم ریخت ، به علاوه شیری را که در ظرف خود قبلا دوشیده بود، در ظرف شیر آن حضرت اضافه کرد و گوسفندی را نیز فرستاد و پیام داد: ((این چیزی بود که نزد ما وجود داشت و اگر دوست دارید بر آن بیفزاییم .))

رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم درباره او دعا کرد و گفت : ((بار الها! به وی به اندازه کفاف زندگی عطا فرما!))

بعضی از اصحاب عرض کردند: ((شما درباره کسی که ردّتان نمود، دعایی کردید که همه ما دوستدار آن هستیم و درباره کسی که حاجت شما را برآورده ساخت ، دعایی نمودید که همه ما نسبت به آن کراهتی داریم و بی میلیم .))

حضرت فرمود: ((مال کم که برای زندگی کفایت می کند، بهتر از مال بسیاری است که موجب غفلت آدمی از خداوند می شود.)) آنگاه درباره محمد و آل محمد دعای کفاف فرمود.(2)