حکایات منبر صفحه 145

شکر حقیقی

عن ابی عبدالله علیه السلام قال : من انعم الله علیه بنعمة فعرفها بقلبه فقد اءدّی شکرها؛(1)

امام صادق علیه السلام فرمود:

((کسی که خداوند به وی نعمتی را عطا می فرماید و دل او عارف است که آن نعمت عطیه الهی است ، با همان معرفت قلبی شکر نعمت را به جای آورده است .))

قال موسی علیه السلام الهی کیف استطاع آدم اءن یؤ دّی شکر ما اءجریت علیه من نعمتک خلقته بیدیک و اءسجدت له ملائکتک و اءسکنته جنتک فاءوحی الله الیه اءن آدم علم اءن ذلک کله منی و من عندی فذلک شکره ؛(2)

روایت شده است که حضرت موسی بن عمران علیه السلام در مناجات خود به پیشگاه خداوند عرض کرد:

((بار الها! آدم را به دست خودت آفریدی ، در بهشت خودت او را جای دادی ، حوا را به همسریش گزیدی ، او چگونه تو را شکر نمود؟))

خداوند فرمود: ((آدم دانست که هه آن نعمت ها از من است و او با این معرفت ، شکر مرا به جای آورد.))

کسی که در دل باور دارد، تمام نعمت ها از خداوند است و با این باور، عالی ترین شکر را به جای آورده و ادای وظیفه قلبی را نموده است .

البته انسان باید مراقبت نماید که در مقام عمل نیز شکرگزار نعمت های الهی باشد و هر نعمت در جایی صرف شود که مرضیّ صاحب نعمت است .