حکایات منبر صفحه 153

و قلت للناس تعلمون اءن رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم کان هو الحجة من الله علی خلقه قالوا بلی قلت فحین مضی رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم من کان الحجة علی خلقه فقالوا القرآن فنظرت فی القرآن فاذا هو یخاصم به المرجی و القدری و الزندیق الذی لا یؤ من به حتی یغلب الرجال بخصومته فعرفت اءنّ القرآن لا یکون حجة الا بقیّم فما قال فیه من شی ء کان حقا(3)

((به آنان گفتم : می دانید که رسول گرامی صلی الله علیه و آله و سلم ، حجت خدا بر مردم بود؟ گفتند: بلی ! گفتم : موقعی که آن حضرت از دنیا رفت ، حجت الهی بر مردم کیست ؟

پاسخ دادند: ((قرآن شریف)). من در قرآن نظر نمودم ، دیدم آن کتابی است که فرقه گمراه مرجئه و گروه قدری و حتی افراد زندیق که اصلا ایمان ندارند، به آن استدلال می کنند تا در بحث خود بر خصم خویش غلبه نمایند و او را شکست دهند. با توجه به این نکته دانستم که قرآن شریف به تنهایی حجت خدا نیست ، مگر آن که در کنار قرآن ، قیمی عالم و آگاه به تمام دقایق باشد و رموز آن را بیان کند که هرچه درباره آن آیات می گوید بر وفق حق و مطابق با واقع باشد.

فقلت لهم من قیّم القرآن فقالوا ابن مسعود قد کان یعلم و عمر یعلم و حذیفة یعلم قلت کلّه قالوا لا فلم اءجد اءحدا یقال انه یعرف ذلک کلّه الا علیا علیه السلام و اذا کان الشی ء بین القوم فقال هذا لا اءدری و قال هذا لا اءدری و قال هذا لا اءدری و قال هذا اءنا اءدری فاءشهد اءن علیا علیه السلام کان قیّم القرآن و کانت طاعته مفترضة و کان الحجة علی الناس بعد رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم و اءنّ ما قال فی القرآن فهو حق فقال رحمک الله .(4)

((از آنان پرسیدم : قیم قرآن کیست ؟

گفتند: ((ابن مسعود)) قرآن را می داند، عمر می داند، حذیفه می داند.

گفتم : اینان تمام قرآن را می دانند؟

در پاسخ گفتند: ((نه ! پس نمی یابیم احدی را که درباره اش گفته شود، ((تمام قرآن را می داند))، جز حضرت علی بن ابی طالب علیه السلام !

پس اگر چیزی مبتلا به مردم شود و ابن مسعود بگوید: ((نمی دانم ،)) عمر بگوید: ((نمی دانم ،)) حذیفه بگوید: ((نمی دانم ،)) و علی علیه السلام بگوید: ((می دانم ،)) شهادت می دهم که امیرالمومنین علی علیه السلام قیم قرآن است و طاعتش بر مردم واجب است و او بعد از رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم ، حجت خداوند بر مردم است و آنچه درباره قرآن بگوید، حق است .))

امام صادق علیه السلام سخنان او را شنید و تایید فرمود و درباره اش دعا کرد و فرمود: ((خداوند تو را مشمول رحمت و عنایت خودش قرار دهد.))