سازوکارهای موفقیت در تبلیغ صفحه 46

خود قرآن می-فرماید:«هُوَالَّذی بَعَثَ فِی الْأُمِّیِّینَ رَسُولاًمِنْهُمْ یَتْلُواعَلَیْهِمْ آیاتِهِ وَیُزَکِّیهِمْ وَیُعَلِّمُهُمُ الْکِتابَ وَالْحِکْمَهَ»(1) ، از آیه استفاده می شود که «یَتْلُواعَلَیْهِمْ» یک وظیفه و «یُعَلِّمُهُمُالْکِتابَ» وظیفه-ی دوم است. اگر خواندن متن قرآن به تنهایی و بدون نیاز به مفسری که مفاهیم عالی قرآن را تبیین نماید، کافی باشد، دیگر «یُعَلِّمُهُمُالْکِتابَ» معنی ندارد.

اما آشنا به معارف قرآن چه کسی است؟ «إِنَّمَا یَعْرِفُ الْقُرْآنَ مَنْ خُوطِبَ بِهِ»(2) قطب الخطاب قرآن، خود پیامبر (ص) است. از اول «الم ذلِکَ الْکِتابُ» تا آخر «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ» در تمام مقاطع مخاطب شخص رسول الله است و اگر جایی خداوند با مردم سخن دارد، به وسیله ی پیامبر این ابلاغ را انجام می دهد و با یک کلمه ی «قُلْ» این معنی را می رساند. پس قرآن به تنهایی به عنوان امانت به دست دیگران سپرده نشده است؛ بلکه قرآن امانتی است که با قید «یعلمهم