- ساز و کارهای موفقیت در تبلیغ 2
- اشاره 2
- وظیفه ی عالمان دین 5
- اسوه های تبلیغ 6
- اشاره 7
- رمزهای پیروزی یوسف (ع) 7
- حضرت یوسف (ع) در مسیر تبلیغ 7
- میرزا علی آقا شیرازی نمونه ی تقوا 11
- اشاره 11
- مبلّغان معصوم (ع) در خدمت مردم 13
- اشاره 14
- خاطره ی تبلیغی 14
- حضرت یوسف (ع) مبلِّغ خدمتگزار 19
- وظیفه ی امروز ما 21
- مقدمه 25
- سرمشق های زنده ی تبلیغات 25
- سرمشق های زنده ی تبلیغات 28
- اشاره 28
- 1) بسیج قوا 29
- 2) انذار 30
- 3) روشنی هدف 32
- 4) تواضع، شرط اساسی 34
- 5) پرهیز از آلودگی 35
- 6) پرهیز از منت گذاشتن 37
- یک خاطره 38
- رمز موفقیّت 39
- پیامبر اسلام (ص) الگوی تبلیغ 40
- هدایت مردم در پرتو تزکیه و تعلیم 42
- رسالت علامه مجلسی رحمه الله در سایه سار ثقلین 42
- تلاش علامه برای زدودن آثار جاهلیت زمانه 44
- تمسک جدی علامه به قرآن و روایات برای اصلاح جامعه 47
- اشاره 49
- مراحل استفاده ی صحیح از احادیث عترت طاهره (ع) 49
- الف- گردآوری احادیث 49
- ب- تثبیت احادیث به وسیله ی اسناد 50
- ج- تبیین احادیث 51
- د- استفاده از قرآن برای سنجش احادیث 52
- ه- ترجمه ی احادیث 54
- توفیق علامه در اصلاح جامعه 55
- خدمات علامه مجلسی به جامعه تشیّع 56
- قوه ی اجرایی علامه برای اجرای طرح خود 56
- منابع و مآخذ 61
الکتاب» و با قید عترت و یا سنت، به فرض آن که روایت «انی تارک فیکم الثقلین کتاب الله و سنتی»(1) باشد، واگذار شده است.
اهل سنت بعد از صد سال منع از نقل حدیث، به این نتیجه رسیدند که دانشمند و فقیه نمی تواند بی نیاز از حدیث باشد و لو خلیفه ی دوم اعلام کرده باشد: «حسبنا کتاب الله»(2) علمای عامه با تمام احترام و اعتقادی که نسبت به خلیفه ی دوم قائل بودند، قاعدتاً نباید کلام او را نقض کنند و کتاب بخاری و مسلم و غیر ذلک را بنویسند و «صحاح سته»(3) را تنظیم کنند. ولی احساس کردند که نمی توانند از حدیث و سنت بی نیاز باشند.
تمسک جدی علامه به قرآن و روایات برای اصلاح جامعه
1- - موطأ مالک با شرح سیوطی، ج2، ص 208؛ مستدرک حاکم، ج1، ص 93؛ روایت «کتاب الله و سنتی» هیچ سند صحیح و معتبری ندارد؛ زیرا این روایت را 8 نفر از علمای اهل سنت نقل کرده اند که سند تمامی آنها ضعیف و خالی از اشکال نیست. (مرجعیت دینی اهل بیت (ع) ، ص 155)
2- صحیح بخاری، باب 17، ح1؛ صحیح مسلم، کتاب الوصیه، باب 6، ح8؛ صحیح بخاری، کتاب العلم، باب 39، ح 4.
3- صحاح ستّه عبارتند از: 1- صحیح بخاری، تألیف: ابوعبدالله محمد بن اسماعیل بخاری (م256ق)؛ 2- صحیح مسلم، تألیف: ابوالحسن مسلم بن حجاج قشیری نیشابوری، (م 261ق)؛ 3- سنن ابن ماجه، تألیف: ابوعبدالله محمد بن یزید بن ماجه قزوینی (م273ق)؛ 4- سنن ابوداوود، تألیف: ابوداوود سلیمان بن اشعث سجستانی، (م 275ق)؛ 5- سنن تِرمذی، تألیف: ابوعیسی محمد بن عیسی ترمذی، (م 279ق)؛ 6-سنن نسایی، تألیف: ابوعبدالرحمان احمد بن شعیب نسایی، (م 303ق).