سوژه سخنرانی محرم صفحه 27

گر مرگ رسد چرا هراسم کان راه به توست می شناسم

تا چند کنم ز مرگ فریادگر مرگ از اوست، مرگ من باد

گر بنگرم آن چنان که رأی است این مرگ نه مرگ، نقل جای است

از خوردگهی به خوابگاهی وز خوابگهی به بزم شاهی

خوابی که به بزم توست راهش گردن نکشم ز خوابگاهش

چون شوق تو هست خانه خیزم خوش خسبم و شادمانه خیزم (1)

به تعبیر یکی از دانشمندان «هر آنچه هست برای همیشه می ماند. همین هستیِ هستی، دلیل جاودانگی آن است. اگر هستیِ جاودانه عوض می شود پس باید زیباتر شود و اگر ناپدید می شود پس باید به صورتی متعالی تر باز گردد و اگر به خواب می رود، پس باید خواب بیداری بهتری را ببیند؛ زیرا هستی در تولدهای دوباره خود، همواره زیباتر بوده است.» (2)

سالار شهیدان علیه السلام در این باره می فرماید: «لَیسَ شَأْنِی شَأْنَ مَنْ یخَافُ الْمَوْتَ، مَا اَهْوَنَ الْمَوْتَ عَلَی سَبِیلِ نَیلِ الْعِزِّ، وَ اِحْیاءِ الْحَقِّ، لَیسَ الْمَوْتُ فِی سَبِیلِ الْعِزِّ اِلاَّ حَیاهً خَالِدَهً، وَ لَیسَتِ الْحَیاهُ مَعَ الذُّلِّ اِلاَّ الْمَوْتَ الَّذِی لاَ حَیاهَ مَعَهُ. اِنَّ نَفْسِی لَاَکْبَرُ مِنْ ذَلِکَ؛ وَ هِمَّتِی لَاَعْلَی مِنْ اَنْ اَحْمِلَ الضَّیمَ خَوْفاً مِنَ الْمَوْتِ؛ مَرْحَباً بِالْقَتْلِ فِی سَبِیلِ اللّهِ وَلَکِنَّکُمْ لاَ تَقْدِرُونَ عَلَی هَدْمِ مَجْدِی وَ مَحْوِ عِزَّتِی وَ شَرَفِی؛ فَاِذاً لاَ اُبَالِی مِنَ الْقَتْلِ؛ (3) [1] شأن من، شأن کسی نیست که از مرگ بترسد! چقدر مرگ در راه وصول به عزّت و احیای حق، سبک و راحت است. مرگ در راه عزتمندی، چیزی جز زندگانی جاویدان نیست، و زندگانی با ذلّت و خواری، جز مرگ مطلق نیست. نفس من بزرگ تر از این است (که از مرگ بهراسد)؛ و همت من عالی تر است از آن است که از ترس مرگ، بار ستم و ظلم را به دوش بکشم. مرحبا و آفرین به کشته شدن در راه خدا! ولی شما توانایی نابودی مجد و عزت و شرف مرا ندارید؛ پس در این صورت من از کشته شدن، باکی ندارم.»

1- کلّیات خمسه، ص 430.
2- عشق، خنده، زندگی، جبران خلیل جبران، ترجمه: مسیحا برزگر، تهران، اجتماع، اوّل، 1384 ش، ص 18.
3- لمعات الحسین، سید محمّد حسین تهرانی، تهران، صدرا، دوم، 1407 ق، ص 40 و 41.