روزنه هایی از عالم غیب صفحه 179

1- 128. از منبری های معروف مشهد بود.

2- 129. مرحوم آقای حاج شیخ مجتبی قزوینی درباره ایشان فرمودند: گرچه ما سید بحرالعلوم را درک نکردیم، ولی مرحوم زرآبادی نمونه او بود و اگر او را نمی دیدیم معنویاتی را که از سید بحرالعلوم نقل می شود، باور نمی کردیم.

بساط می انداخت و کسب می کرد در حالی که هیچ سر و صدایی نداشت. من رفته رفته با او رفیق شدم، یک وقت به من گفت: فلانی من مردم را نوعاً به صورت آدمیǙƠنمی بینم، حتی برخی از افراد که به صورت آدم می باشند پاهایشان شبیه پای شتر است.

من از او خواستم که اگر ممکن است من هم بتوانم این واقعیت ها را ببینم. وی گفت: تو طاقت نداری. من اصرار کردم، به اشاره او این حال برای من نیز حاصل شد به طوری که غالب مردم را به صورت آدم نمی دیدم. مدّتی بدین منوال گذشت دیدم طاقت ندارم، روزی از او خواستم مرا به حالت قبلی برگرداند، که به توسط او به حالت عادی برگشتم.

تبدیل پول های نماز و روزه استیجاری به پول های گداخته

مرحوم آیت اللَّه حاج سید ابوالحسن رفیعی قزوینی(1) نقل کردند: مرحوم پدرم در درس یکی از اساتید شرکت می کردند، ایشان می فرمود: من دیدم استاد دست خود را موقع درس و غیره در کاسه آب سردی فرو می برد و آب آن کاسه را هم پس از مدّتی عوض می کند.

پدرم از دیدن این منظره تعجّب می کند، روزی خصوصی از سبب این کار از استاد پرسش می کند. استاد در پاسخ می فرمایند: روزگاری مردم نزد من وجوهی برای نماز و روزه می آوردند، من آن ها را به یکی از دوستان که به تصوّرم آدم خوبی بود، می دادم و او پول ها را از من می گرفت، اما در واقع نه نماز می خواند و نه روزه می گرفت.