روزنه هایی از عالم غیب صفحه 187

1- 133. بنابر آنچه اهل اطّلاع گفته اند سال 1288 ه. ق زمان قحطی بوده است.

تأثیر خیر کردن آب برای اموات

مرحوم حجّه الاسلام والمسلمین حاج میرزا علی آقا محدث زاده(1) نقل فرمود: موقعی که نجف بودم، با برادرم قرار گذاشتیم که به نوبت هر شب جمعه یک کوزه آب در صحن مطهّر حضرت امیرعلیه السلام جهت پدرمان خیرات کنیم.

شبی مرحوم پدرم را در خواب دیدم که زبانش نزدیک بود از شدّت عطش بیرون بیاید، به پدرم عرض کردم: چه شده؟ فرمود: تشنه ام. گفتم: آب این جا هست بردارید و میل کنید. فرمود: از آب موجود در صحن مطهّر می خواهم بنوشم.

از خواب بیدار شده و از برادرم پرسیدم: دیشب شما به نوبت خود، آیا عمل کردید یا خیر؟ برادرم گفت: نه! با رفقا گرم صحبت شدم و فراموشم شد در صحن آب را به زائران حضرت برسانم.

دعا برای دیگران

آیت اللَّه العظمی آقای بهجت فرمودند: مرحوم آقا سید مرتضی کشمیری قبل از اذان صبح به صحن مطهّر حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام مشرّف می شدند و آن زمان صحن مدرسه علمیه ای به نام مدرسه مرتضوی بوده است، ایشان به طلبه ای که در طبقه فوقانی ساکن بوده، فرموده: سلمان و ابوذر را دعا مکن، یعنی در نماز وتر که طلب مغفرت برای دیگران مستحبّ است، اکتفا به آنان مکن. آیت اللَّه بهجت فرمودند: دیگران به دعا و طلب مغفرت، محتاج تر از شایستگان هستند.

اثر نارضایتی برخی از مؤمنین نسبت به عذاب های برزخی

مرحوم پدرم آقای حاج سید مهدی خرّازی از حاج جعفر صابونی نقل کرد که: