روزنه هایی از عالم غیب صفحه 277

1- 187. از علمای حوزه علمیه قم و صاحب تألیفات ارزنده.

آیت اللَّه تجلیل فرمودند: مرحوم آیت اللَّه حجّت خیلی با تقوا و فضیلت بود، ایشان تا آخر کار از ملکه تواضع برخوردار بود و مرجعیت در او هیچ تغییر حالت نداده بود. خود ایشان فرموده بود: وقتی مرحوم آقای حاج شیخ عبدالکریم حائری از دنیا رفت، حال من فرقی نکرد. هنگامی که مرحوم سید ابوالحسن اصفهانی نیز از دنیا رفت، باز تغییری در حال من رخ نداد.

آقای تجلیل باز درباره ایشان فرمود: پس از رحلت مرحوم آیت اللَّه العظمی سید ابوالحسن اصفهانی، بنای برخی بر این بود که از آیت اللَّه بروجردی تجلیل زیادتر شود. در این حال آیت اللَّه حجّت به تنهایی در مجالس فواتح شرکت می فرمود. من با مشاهده این وضع، خواستم برای تجلیل همراه ایشان باشم، به همین دلیل دنبال ایشان راه افتادم، تا ایشان متوجّه من شد رو به من کرده و فرمود: کاری داری؟ گفتم: نه! ولی می خواهم همراه شما باشم. فرمود: نه! و عذر مرا خواست و باز تنها به فاتحه رفتند.

آیت اللَّه تجلیل فرمود: مرحوم حاج غلامحسین، بانی حسینیه آیت اللَّه نجفی، روزی مرا به منزل خویش (واقع در کوچه آقازاده) دعوت کرد، به منزل ایشان رفتم. او در ضمن صحبت هایش فرمود: من چهار منزل برای چهار مرجع: آیت اللَّه سید صدر الدین صدر و آیت اللَّه حاج سید محمّدتقی خوانساری و آیت اللَّه سید محمّد حجّت و آیت اللَّه سید محمّدباقر قزوینی(1) خریداری کردم.

چیزی نگذشت که خادم آیت اللَّه حجّت نزد من آمده و گفت: آیت اللَّه حجّت می خواهند پیش شما بیایند. گفتم: در خدمت هستم. بالاخره روزی آقا تشریف آورده و فرمودند: حاجی این منزل را به من تملیک کرده ای یا خیر؟ می خواهم ببینم