روزنه هایی از عالم غیب صفحه 295

آیت اللَّه بهجت

محضر آیت اللَّه العظمی آقای بهجت رسیدم، فرمودند: سلف ما اهل دعا بودند، ولی ما اهل دعا نیستیم. پیش از زمان ما در نجف اشرف معروف بود که در شب های ماه رمضان در حرم مطهّر حدود هفتاد نفر در قنوت نماز وتر دعای ابوحمزه می خواندند.

پیرمردی از علما را دیدم که گفت: من این موضوع را شنیدم، به حرم و رواق های اطراف رفتم دیدم پنجاه نفر چنین بودند، ولی در زمان ما کسی را ندیدیم که چنین باشد. دعا باید همراه با اشک و سوز دل باشد تا دعا باشد، باید از خدا خواست که در مواطن و مظانّ دعا، انسان ملهم شود که از خدا چه بخواهد.

مکاشفه

مرحوم آیت اللَّه حرم پناهی می فرمود: مادرم گاهی توفیق مکاشفه را داشت، فرمود: موقعی که مجاور مسجد آقا سید صادق (در قم) بودم، در ایام عاشورا عدّه ای از سینه زنان در آخر شب حدود یازده شب به عزاداری می پرداختند. من به همشیره خود گفتم: می خوابم مرا در آن موقع بیدار کنید تا به عزاداری بپردازم. همشیره ایشان به خاطر آن که ایشان بتواند استراحت بیشتری کند، از بیدار کردن ایشان خودداری می کند، ولی ایشان خود به خود در وقت موعود بیدار می شود و می بیند بالای سر آنان دریچه ای به سوی آسمان باز شده و بدن بی سری را بالای سر آنان نگاه داشته اند.

و همچنین فرمودند: سینه ایشان مجروح گردیده بود و هرچه معالجه شد به جایی نرسید، تا آن که دکترها از معالجه آن ناتوان شدند. پدرم می خواست ایشان را تحریک کند تا شفای خود را از آل محمّدعلیهم السلام بگیرد، به ایشان گفت: شما سیادتتان