روزنه هایی از عالم غیب صفحه 64

1- 46. برهوت نام وادی برزخی است که ارواح کفّار و عاصیان به آن جا برده می شوند.

2- 47. وادی السلام نام وادی برزخی در نجف است که ارواح متقین و مؤمنین به آن جا برده می شوند.

کتاب انوار الفقاهه با صاحب جواهر معاصر بود و برخی او را بر صاحب جواهر ترجیح می دادند، حتی داماد صاحب جواهر هم از جمله آنان بود. هر دو با هم همنام بودند، البته صاحب انوار الفقاهه ریاست را نمی پذیرفت و مُعرض از دنیا بودند، لذا چندان معروف نبودند.

خلاصه در عهد این دو نفر، یکی از شیعیان در بغداد، به عایشه دشنام داد. دولت عثمانی او را دستگیر کرد و حکم کسی که عایشه را سبّ می کرد، پیش آنان اعدام بود، البته این حکم باید به نظر شیخ الاسلام وقت که در اسلامبول بود، برسد. این مطلب را به شیخ الاسلام گزارش دادند، شیخ الاسلام گفت: باید یک نفر از علمای شیعه هم در مجلس حکم حضور داشته باشد. بر این اساس، دولت عثمانی به نجف اعلام کرد که شیخ محمّدحسن در مجلس حاضر شود، و چون اسم صاحب جواهر و صاحب انوار الفقاهه هر دو محمّدحسن بود، مشتبه شد.

مرحوم صاحب انوار الفقاهه به صاحب جواهر گفت: امروز علم اسلام بر دوش شماست، ممکن است در آن مجلس نسبت به شما توهین شود. من خودم در آن مجلس می روم که اگر به من توهین شود، به شخص من توهین شده نه به اسلام. صاحب جواهر با این نظر موافقت کرد و صاحب انوار الفقاهه در مجلس حکم حضور یافت. ابتدا چندان به ایشان توجّهی نکردند و در جای نامناسبی نشست. حکم را یکی یکی امضا کردند.

صاحب انوار الفقاهه فرمود: من دیدم نزدیک است حکم را نزد من بیاورند، در همان وقت به حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام متوسّل شدم، در ذهنم خطور کرد که این جنید اسکافی استتابه را قبل از اعدام شرط می داند و چون رأیشان نوعاً به ابوحنیفه نزدیک است، ناچار ابوحنیفه هم باید همین رأی را داشته باشد. محکوم را