روزنه هایی از عالم غیب صفحه 7

امداد امام زمان علیه السلام و حفظ ایران

مرحوم حجّه الاسلام آقای مجد، پدر مرحوم حجّه الاسلام شیخ مرتضی زاهد تهرانی(1) در سفرنامه خود، کرامتی از امام زمان علیه السلام نقل می کند که حاصل آن چنین است: شیخ عبیداء که یکی از اشرار کُرد در زمان سلطنت ناصرالدین شاه بود با شصت هزار نفر سوار، سر به طغیان برداشت و به هر کجا می رسید همه را قتل عام می کرد، یک شب، ساعت چهار از شب گذشته، مرحوم وقایع نگار پیشخدمتش آقا شیخ علی را نزد من فرستاد که با عجله پیش او بروم. من هم خدمت او رفته و دیدم که نشسته و دو سه نامه باز شده در پیش روی دارد و همین طور مدام بر روی زانوی خود می زند و گریه می کند.

تا بنده وارد شده و سلام کردم صدای آن پیرمرد بلند شد که فلانی مَردِکه آمد، گفتم: مَردِکه کیست؟ گفت: بیا ببین آقا میرزا داوود از تبریز نوشته است که در تبریز سر کوچه ها را سدّبندی کرده اند و شیخ عبیداء، مردم میاندوآب را قتل عام کرده و با شصت هزار سوار و تفنگ های مارتین که از فاصله دو فرسخی هدف را می زنند، قصد دارد که تهران را تصرف کند، او بچه های کوچک را به هوا پرتاب کرده و سپس با شمشیر به دو نیم می کند. شیخ عبیداء در کمال خاطرجمعی گفته است: روز جمعه وارد تهران می شوم و در تکیه دولت نماز جمعه می خوانم و بر تخت خواهم نشست. اگر چنین شود تکلیف ما چیست؟ ما باید چه کار کنیم؟

گفتم: جواب جنابعالی دو کلمه آرامش بخش است و آن این است که آیا جنابعالی اعتقاد به امام زمان دارید یا خیر؟ گفت: لعنت خدا بر منکر امام زمان. گفتم: پس خاطرت جمع باشد که آن آقا خودش در چنین مواردی اسلام و دین و مذهب را