انجاز العدات فی احوال السادات صفحه 151

1- [1] . منتقله ی الطّالبیّه 280.

2- [2] . تحفه الازهار 1/245.

3- [3] . مقاتل الطّالبین 453.

4- [4] . لباب الانساب 2/581/550/468/450.

5- [5] . همان.

6- [6] . همان.

7- [7] . لباب الانساب 1/289.

8- [8] . کلمه ی بزاه (بعید نیست، تصحیف شراه باشد، که مفردش شاری است و خوارج خود را به این لقب می نامیدند، به إدّعاء اینکه جان خود را در راه خدا فروخته اند.

آن که از چوب پائین آورده شد و زلزله ساکن گشت. وی را فرزندی نیست. و هیچ یک از اینان از محلّ قتل وی نام غیر کرمان را مطرح نکرده و از کرمان به منطقه یا ناحیه کرمان نام نبرده اند.و صاحب عمده که وی را مقتول کرمان، و دار آویخته ی آنجا می داند، خود مدّتی، و شاید تا مرگ، در کرمان بوده. و اشاره ای به نواحی کرمان نکرده. بنابراین نمی توان ادّعا کرد: آن که در بردسیر کرمان قبر و گنبد دارد، این سیّد مظلوم است. مگر این که مراد از کرمان (اقلیم کرمان باشد)، آن طوری که در قاموس بیان کرده. یا آن که گاهی بر بردسیر کرمان گفته می شده، باز شاهد انطباق بر این سیّد نداریم.

توضیح درباره ی آباء و اجداد_ سیّد محمّد بن جعفر بن محمّد بن ابراهیم(طبا طبا) ابن اسماعیل بن اسماعیل بن ابراهیم الغمر ابن حسن مثنی ابن امام حسن مجتبیعلیه السلام.

حسن مثنّی: فرزند امام حسن مجتبی علیه السلام

و آن بزرگوار را، سیّد،(1) شریف، رئیس، جلیل القدر والا منزلت، عظیم الشّأن، عالم، عامل، فاضل، کامل، صالح، عابد، ورع، زاهد، خوانده اند.

در واقعه ی کربلاء(2) زخمی شد، و بنا به نقل(3) علّامه ی مامقانی: 18 زخم به بدنش قرار گرفت. خواستند سر وی را جدا کنند، اسماء بن خارجه، دایی وی، از لشکریان عمر بن سعد، مانع شد. درکوفه، ابن زیاد او را از قتل معاف کرد (به خاطر دائیش). دختر عموی خود امام حسینعلیه السلام