انجاز العدات فی احوال السادات صفحه 154

1- [1] . عمده الطّالب 149 و معجم رجال الحدیث 1/361_ التّسلسل 362.

2- [2] . المجدی 68.

3- [3] . الاصیلی 112.

4- [4] . تحفه لب اللّباب 46.

5- [5] . مقاتل الطّالبین 127_ شجره ی مبارکه /23.

6- [6] . تنقیح المقال 1/29_ عمده الطّالب 150_ المجدی 68.

منصور از دنیا رفت. قبرش(1) در بیابان کوفه (در کنار جادّه ی نجف _ کوفه، قرار گرفته)، و از وی به عنوان صاحب الصّندوق یاد شده.

ابراهیم(2) غمر پسر حسن مثنّی، نسلش از 2 پسر استمرار یافته. 1_ اسماعیل بن ابراهیم(ملقّب به دیباج)، 2_ علیّ بن ابراهیم. ولی صاحب عمده(3)، و اصیلی، و شجره(4)، و ظاهر لباب(5) استمرار دودمان ابراهیم را تنها از اسماعیل دیباج می دانند. و برای ابراهیم، در شجره(6) و مجدی(7) سه پسر دیگر نیز، به نام های: اسحاق، یعقوب و محمّد (دیباج اصغر) گفته اند که همه بدون نسل مردند، به گفته ی مجدی و مقاتل(8) و تحفه(9) و لباب الانساب(10)، محمّد دیباج را زنده، ساختمان بر وی ساختند (یعنی زنده دفن کردند). و به گفته ی لباب: عمر وی 25 سال بود. و مجدی محمّد اکبر را نیز، فرزند ابراهیم خوانده.

اسماعیل بن ابراهیم غمر، پسر حسن مثنّی (دیباج):

اسماعیل(11) دیباج(12) را شریف خلاّص می گفتند چون با جود بود، و در جنگ فخّ، شرکت کرد. و در حبس منصور دوانیقی (در