انجاز العدات فی احوال السادات صفحه 164

1- [1] . لباب الانساب 2/454.

2- [2] . الفخری /176_ 178.

3- [3] . الفخری 241.

4- [4] . منتقله الطّالبیّه 280.

5- [5] . المجدی 279.

6- [6] . تهذیب الانساب 350_ منتقله 281_ عمده الطّالب 25.

7- [7] . المجدی 26.

8- [8] . تهذیب الانساب 350.

قبر شاه نعمت الله معروف به ولیّ در آنجاست. نسب وی را در پاورقی(1) اصیلی (از نسخه ای که به خطّ علّامه غیاث الدّین منصور حسینی دشتکی شیرازی با حواشی مهمی از وی و بعض نوه هایش چون علّامه صدر الدّین دشتکی) به امام ششم امام جعفرعلیه السلام می رساند. به این ترتیب نعمت الله شاه نور الدّین ولی مرید یافعی، ابن عبد الله بن محمّد بن یحیی بن هاشم بن موسی بن جعفر بن احمد الفخور بن محمّد بن جعفر بن الحسن بن محمّد بن جعفر البغیض ابن محمّد بن اسماعیل اعرج فرزند امام جعفر صادقعلیه السلام و این محمّد از عمویش امام هفتمعلیه السلام نزد هارون الرّشید سعایت کرد که منجرّ به حبس و قتل آن حضرت گردید. و(2) یافعی ابو السّعادات عفیف الدّین عبد الله بن اسعد تمیمی مکّی از مشاهیر اهل سنّت که در حرمین شرفین بوده و عالم به علوم ظاهر و باطن و دارای مصنّفاتی است که از آنها است، تاریخ مرآه الجنان د سال 768 وفات یافته.

شرحی مختصر از حال شاه نعمت الله

شرحی، قاضی شهید(3) سیّد نور الله شوشتری رحمه الله علیه از حالات وی آورده و کرامتی هم برای او ذکر کرده (همچون اکثر کراماتی که برای منحرفین از مکتب اهل بیتعلیه السلام ذکر شده ظاهراً بی اساس است. مانند آنچه در حالات صاحب مغنی عبد الله بن احمد (ابن قدّامه) از گفته ی خادم(4) مسجد دمشق ذکر شده (شبی که موفّق، یعنی ابن قدّامه در مسجد بیتوته می کرد. درها به روی وی باز می شد