انجاز العدات فی احوال السادات صفحه 39

1- [1] _ عمده الطّالب 191/192.

2- [2] _ الاصیلی 169.

3- [3] _ تهذیب الانساب 153/154.

4- [4] _ شجره ی مبارکه 83.

5- [5] _ عمده الطّالب 191/192.

6- [6] _ الاصیلی 169.

7- [7] _ عمده الطّالب 191/192.

8- [8] _ الفخری، 10.

9- [9] _ الاصیلی 169.

10- [10] _ همان.

11- [11] _ تهذیب الانساب 153/154.

12- [12] _ عمده الطّالب 191/192.

13- [13] _ شجره ی مبارکه 83.

14- [14] _ الفخری، 10.

15- [15] _ الاصیلی 169.

شهرت به معاصی قرار داده اند.

شرح حال ابو احمد حسین، پسر موسی ثالث (ملقّب به نجل وابرش).

در عمده(1) او را پاک و مانند فخری دارای مناقب و نقیب طالبیّین در بغداد آورده و از شیخ عمری در المجدی(2) آورده: وی جلیل ترین کسی است که طیلسان بر سر نهاده. دنبال خود نیز کشاند، توانا، دارای شدت عصبیّت، با دولتها بازی می کرد. و در کارهای (مهم) جرأت داشت. و در عمده (و پاره ای ازآن را ابن ابی الحدید ذکر کرده) دارد، بهاء الدّوله منصب قاضی القضاتی را به او واگذار کرد. بارها در ایّام حجّ امیر حاجّ بود. و چون طرفدار بختیار فرزند معزّالدّوله (بویه ای) بود. عضد الدّوله وی را دستگیر، در قلعه فارس زندانی کرد. تا چهار سال بعد که عضد الدّوله مرد، به نقابت خود برگشت، مرگ وی را در سال 400، از عمری حدود 90 سال گفته، و در خانه خود دفن شده، سپس به سمت مشهد امام حسین علیه السلام در کربلاء وی را انتقال دادند و در کنار آن حضرت به خاک سپرده شد. و گفته قبر وی آشکار است. ولی ابن ابی الحدید(3) عمر وی را 97 سال گفته و شعر فرزندش سیّد رضیّ را شاهد آورده (سبع و تسعون اهتبلن لک العدا حتّی مضوا و غبرت غیر مذمّم) و گفته در اواخر عمر بینائی خود را از دست داد. و او را جلیل القدر عظیم المنزله در دولت بنی عبّاس و دولت بنی بویه دانسته. پنج بار به نقابت طالبیّین رسید. سفارت بین