انجاز العدات فی احوال السادات صفحه 51

1- [1] _ عمده الطّالب 195/196.

2- [2] _ الفخری 11.

3- [3] _ شجره ی مبارکه 84.

اصیلی(1) وی را امیر حاجّ، سیّد سادات در عسر خود، عالم شاعری که نیکو شعر می گفت یگانه ی روزگار خود خوانده و در المجدی(2) و عمده دارد. برای وی هیبت و جلالتی بود. دارای عفّت با ورع و سختی در زندگی، و با غیرت نسبت به اهل خود، یکی از علمای زمان به حساب می آمد. و المجدی تفسیری که وی بر قرآن نوشته، مدح کرده و او را به بزرگی تفسیر طبری یا بزرگتر دانسته. و عمده الطّالب(3) وی را اوّل طالبیی می داند که لباس سیاه پوشید (لباس سیاه شعار بنی عبّاس بود). و موقعیّت خاصّی در دل عامّه و خاصّه داشت و از هیچ کس چیزی نمی پذیرفت و قرآن را، در بزرگی حفظ کرد. معلّم قرآن وی خانه ای برای سکونت، به وی بخشید. پوزش خواست و گفت: نیکی پدر را نیز نمی پذیرم. معلّم گفت: حقّ من بر تو بزرگتر از حقّ پدر تو است، تا خانه را پذیرفت. ولادت سنه ی 359. وفات محرّم 406. و در خانه خود دفن، سپس به مشهد الحسین علیه السلام (کربلاء) نزد قبر پدر به خاک سپرده شد. و آثار معتبر و معروف وی نهج البلاغه است که مستغنی از وصف می باشد. و آن مشتمل بر سه قسمت است. خطبات حضرت امیر المؤمنین علیه السلام، نامه ها، گفته ها و کلمات قصار آن سرور بزرگوار.

نکاتی چند

آیا سید رضیّ زیدی مذهب بوده

نکته ی 1: آنچه صاحب عمده(4) از بعضی کتب درباره ی سیّد رضیّ آورده، که زیدی مذهب بوده، و خود را احقّ از قریش به امامت