انجاز العدات فی احوال السادات صفحه 64

1- [1] _ منتخب التّواریخ 839.

2- [2] _ تاریخ کرمان. محمود متدیّن 424/425.

بزرگوار می رسد. از سر و صدا، ناله وی را نمی شنوند. گردن را بریده، آن حضرت را شهید می کنند. بعداً پشیمان شده، وی را غسل داده، کفن نموده با آداب دفن، و عمارتی برای قبرش می سازند.

3_ در شیراز که سیّد جعفر بحر العلوم در تحفه العالم(1) ذکر کرده و شیخ الاسلام شهاب الّین ابوالخیر حمزه بن حسن بن مو دود نوه ی خواجه عزّ الدّین مودود، پسر محمّد بن معین الدّین محمود، مشهور به زرکوش شیرازی که از طرف مادر منسوب به ابی المعالی مظفّر الدّین. محمّد روزبهان است. و در حدود سال 800 وفات کرده نقل کرده. و خلاصه آنچه در شیراز نامه(2)، و فارسنامه(3) و شدّ الازار(4) معین الدّین شیرازی آمده، این است که قتلغ خان والی شیراز بود و باغی در جای قبر (سیّد حسین، علاءالدّین) داشت و باغبان مردی متدیّن و از اهل مروّت بود. در شبهای جمعه نوری ساطع از تجای بلندی در باغ می دید. حقیقت حال را به قتلغ خان گزارش داد. بعد از مشاهده آنچه باغبان می دید، و جستجوی بسیار، آنجا را کشف نموده، قبر ظاهر، و در آن جسدی بزرگ در کمال عظمت و جلال و طراوت و جمال، به یکدست قرآن و در دست دیگر شمشیری بیرون از غلاف بود، یافتند. از روی نشانه ها و قرائن دانستند که او قبر حسین بن موسی است. قبّه و رواقی برای او ساخت. و از قول بعضی آورده که سیّد علاء الدّین در آن باغ رفته، وی را شناختند که از بنی هاشم است، و کشتند. و بعد از گذشت زمانی که باغ از بین رفت و از آثار آن جز تلّی