انجاز العدات فی احوال السادات صفحه 65

1- [1] _ تحفه العالم 2/31/32.

2- [2] _ شیراز نامه 151.

3- [3] _ فارسنامه 2/1188.

4- [4] _ شدّ الازار 260/261.

باقی نماند، (در دوران صفویّه) قبر را با نشانه ها شناخته، و مرد ثروتمندی از اهل مدینه به نام میرزا علی ساکن شیراز شد، گنبد بلندی برای قبر ساخت و املاک و باغ هایی بر آن وقف نمود. و خود بعد از مرگ در کنار آن بقعه دفن شد. و تولیت وقفیّات به دست فرزندش میرزا نظام الدّین، یکی از وزراء دولت صفویّه و بعد از او در اختیار نوه هایش بود. و سلطان خلیل حاکم شیراز از جانب شاه اسماعیل بن حیدر صفوی بقعه ی نامبرده را مرمّت کرده، بر ساختمانش افزود (سال 810).

4_ اگر تنی چند از علماء نسب حسین را به عنوان مفقود یاد نکرده بودند، می توان حدس زد که بنا به گفته ی شیخ الشّرف ابی حرب حسینی که قبلاً ذکر شد، حسین در همان بغداد که مقیم بوده از دنیا رفته و به ظنّ قوی در کنار قبر پدر بزرگوارش موسی بن جعفر علیه السلام به خاک سپرده شده باشد. ولی با توجّه به این مطلب و آنچه از تحفه نقل کردیم، می توان مطمئن شد که قبرآن بزرگوار در شیراز است.

تذکّر:

با توجّه به بیدادگری خلفای عبّاسی خصوصاً معاصرین آنها با ائمه ی اهل بیت علیه السلام بالا خصّ امام هفتم، نمی توان انتظار داشت که فرزندان آن بزرگواران فرصت مناسبی برای نقل روایات و احادیث در اختیار داشته اند و یا در کتب چیزی از آنان ضبط شده باشد. لکن فقط درباره ی اسماعیل گذشت که کتب متعدّدی از وی باقی مانده (و شاید بدین سبب بوده که آن سیّد والا مقام مصر را برای اقامت برگزید. و فشار دولت عبّاسی بر اهل بیت در آن دیار به اندازه ی فشارش بر کسانی که از