انجاز العدات فی احوال السادات صفحه 71

1- [1] _ ناسخ التّواریخ 3/80/81.

2- [2] _ عمده الطّالب 217.

3- [3] _ فصول فخریّه 141.

4- [4] _ شدّ الازار 366/377/368.

5- [5] _ یکی از اشتباهات بزرگ مؤلف را در پاورقی این ذکر کرده که از اغلاط فاحش تاریخی است و در این کتاب (شدّ الازار) به قول پاورقی نویس. امثال آن زیاد است. زیرا به اجماع مورّخین و علماء انساب بدون هیچ اختلافی اینان (ابراهیم و محمّد) پسران عبدالله بن حسن مثنّی فرزند علی بن ابی طالب علیه السلام بوده اند.

اخته با سواران خود سوار تا بر سر این سیّد بزرگوار ایستاده (چون خالی در جبین داشت)، گمان قوی برد. نامش را پرسید. گفت: علیّ. فرزند کی؟ گفت: حمزه. پسر کی؟ گفت موسی. در این حال ستمگر از اسب پیاده شد گردن او را زد و گذشت. (شدّ الازار) می گوید: به ما رسیده در آنچه گفته شده که سیّد ایستاد و سر خود را با دست گرفته، تا جای تربت پاکش آمده و در آنجا به پهلو افتاد، و تا چند روز که باقی بود از وی لا اله الا الله می شنیدند. سپس وی را دفن کرده. و گفته شد که سر وی را به دمشق فرستادند، و لاشه ی آن بزرگوار را در اینجا دفن شد. و در آخر گفته که زیارتگاه مبارکی است. امید نزول رحمت و اجابت دعا می رود.

به دیوار بیرون صحن مطهّرش این شعر نقش بسته:

سر آن کشته بنازم که پس از کشته شدن***سر خود گیرد و اندر پی قتل برود

یازدهمین فرزند موسی بن جعفر علیه السلام زید بن موسی علیه السلام

یازدهمین فرزند موسی بن جعفر علیه السلام زید بن موسی است که به زید النّار معروف است. در عمده الطّالب(1) و مجدی(2) آمده که محمّد بن محمّد بن زید بن علیّ بن الحسین بن علی بن ابی طالب علیه السلام در ایام ابی السّرایا وی را در اهواز فرمان داد (عقدله) چون وارد بصره شد، و بر آنجا غلبه یافت، خانه های بنی عبّاس (بنی هاشم مجدی) را آتش زد و عمده دارد که نخلستان ها و جمیع اسباب ها را به آتش کشید. بدین جهت وی را زید النّار گفتند. حسن بن سهل با وی جنگید.