دانش فقه الحدیث صفحه 100

فقیهانی همچون ملا محمّد قمی با فیض بسیار مخالفت می نمود؛ جهت اول آن بود که فیض، با بسیاری از آرا و نظریات فقیهان، از جمله شهرت بین فقها، مخالفت کرد. او فتاوی نادره ای را مطرح کرده(1) و در این جهت، همچون ملامحمّد باقر سبزواری صاحب کفایه الاحکام بود.(2) هر دو درحرمت «غنا» خدشه کرده و اصل غنا را حرام ندانسته، بلکه معتقد بودند: غنا به خاطر کارهای جانبی و خلاف شرع موجود در جلسات، حرام بود؛ مثل خلط زن و مرد. از فتاوای دیگر او، طهارت پوست و میته با دبّاغی است. وی معتقد بود که پوست میته - همچون اجزای آن - مستثنا است و با دبّاغی، استحاله ایجاد می شود. دیگر فتوای او، نجس نشدن آب قلیل با ملاقات با نجس است؛ بلکه اگر طعم، رنگ و بوی تغییر کند، نجس می شود؛ چنانکه نجاست با رفتن عین نجس پاک می شود. او نماز جمعه را واجب می دانست، همان طور که سبزواری نیز نماز جمعه را واجب می شمرد. علامه محمّد باقر خوانساری (1413 ه ق) در روضات الجنات می نویسد: سبزواری در متأخرین، همچون محمّد بن احمد بن جنید اسکافی (381 ه ق) در میان قُدما است.(3)

شیوه نگارش الوافی

فیض کاشان در این تألیف، شیوه ای را دنبال کرد که دو عالم بزرگ و برجسته معاصر او دنبال نکرده، بلکه هر یک به جهت خاص از اخبار و منظر خاصی به روایات نظر داشته اند در فاصلۀ 1050 تا 1111 ه ق؛ یعنی نیمه دوم قرن یازدهم

1- . مفاتیح الشرائع، 68/1، 17، 56، 57، 14، 46، 47؛ مستند الشیعه، 130/1؛ الحدائق الناضره، 200/5.
2- . الحدائق الناضره، 21/5، 473/8؛ روضات الجنات، 76/2.
3- . روضات الجنات، 283/6؛ مجله بررسی ها، ش 45، 54، سال 1349، 1367؛ فقه و فقهای امامیه در گذر زمان، / 229؛ ویژگی های اجتهاد و فقه پویا، / 361.