دانش فقه الحدیث صفحه 138

یک معجم لغوی بسیار ارزشمند از آن استخراج کرد؛ ولی متأسفانه به چاپ نرسیده است.

8 - مصنف در این شرح، به ترکیب دعاها اهمیت داده و بیشتر فرازها و واژگان را از نظر نحوی شناسایی کرده، خصوصاً نکات دقیقی در بارۀ حروف جرّ بیان داشته که گویی، این شرح یک کتاب تجزیه و ترکیب نسبت به دعاهای صحیفه سجادیه می باشد، او آرای نحویان بزرگ، همچون ابن هشام، رضی استرآبادی و زمخشری را مورد توجه قرار داده است.

9 - مصنف در شرح مقصود خود از آیات شریفه قرآن وکلمات مفسران، بزرگ، همچون شیخ طوسی (460 ه. ق) در التبیان، امین الاسلام طبرسی (548 ه. ق) در مجمع البیان، محمود بن عمر زمخشری (538 ه. ق) در الکشاف و ناصرالدین بیضاوی در انوار التنزیل و نظام نیشابوری در غرائب القرآن و غیر آنها، بهره برده است.

10 - او در شرح فرازهای دعاهای صحیفه سجادیه این زبور آل محمد علیهم السلام، از روایات امامیه و اهل سنت نیز بهره برده است و روایات بسیاری از کتابهای روایی و تفسیری در شرح آن دعاها آورده است.

11 - او، علاوه بر شرح واژگان - که بیشترین بخش های این شرح را تشکیل می دهد و ترکیب های نحوی - به بیان لطایف بلاغی می پردازد. احاطۀ او بر علوم ادبی فوق العاده است، عبارات او در بارۀ تراجم دانشمندان بسیار زیبا می باشد؛ و به همین جهت است که در آخر این شرح از آن شخصی که شرح بود، دزدیده و به اسم خود نشر داده او را به اعجمی بودن متهم می کند که ظرافت های کلام عربی را تشخیص نمی دهد.

12 - او در شرح خود کلماتی از شارحان بزرگ حدیث؛ همچون: کمال الدین